אַ וועלט וואָס הייבט זיך אָן מיט אַ פּויזע

דאָס אינטערנעט האָט אַ מאָל צוגעזאָגט צו פֿאַראייניקן מענטשן, אָבער אַנשטאָט דעם איז עס פֿאַרוואַנדלט געוואָרן אין דעם מערסט פֿאַרשטיקטע און לויטערן פּלאַץ אויף דער פּלאַנעט. אין אַן אָרט וווּ יעדער פֿאָדערט יעדע סעקונדע דײַן אויפֿמערקזאַמקייט, כאַפּט אויף סטאַנדאַרטן און שאַצט איבער פֿרעמדע לעבנס דורך קאַלטע עקראַנען.

אַ פֿרוי דאַרף שוין נישט קיין נאָך אַ וויטרינע צו קוקן אויף פֿרעמדע גליק. זי דאַרף אַ מיקדאָש, כּדי ענדלעך אַריינצוקוקן אין זיך אַליין.

דער דיאַריע הייבט זיך נישט אָן מיט אַ סטאַרט און נישט מיט אַ מאַניפעסט. ער הייבט זיך אָן מיט אַ פּויזע. פֿון דעם מאָמענט ווען דו פֿאַרמאַכסט די טיר פֿאַר די אומענדלעכע „דו מוזט“ און בלײַבסט אין אַבסאָלוטער שטילקייט. דער פּראָלאָג איז נישט פֿאַר דערקלערונגען — ער איז פֿאַר דעם, צו מאַכן אַן ערלעכן ערשטן אָטעם און זיך דערמאָנען, אַז דײַן אמת׳ע וועלט הייבט זיך אָן מיט דיר אַליין.