איך לאָז איבער. איך פֿאַרלאָז. איך פֿאַרגיב. איך באַפֿרײַ.

די ווײַבלעכע נאַטור איז נישט געוועבן פֿון אייביקער דינערײַ און באַקוועמקייט פֿאַר די ארומיקע. במשך פֿון יאָרהונדערטער האָט מען פֿרויען געלערנט: „זײַ נישט ברוגז, דו ביסט דאָך ווייך. פֿאַרטראָג, דו ביסט דאָך קלוג“. און מיר האָבן זיך צוגעוווינט אַראָפּצושלינגען פֿאַרווייטקונגען, אָנזאַמלענדיק אַ טאָקסישן לאַסט, וואָס פֿאַרצערט דעם גוף און די נשמה.

די פֿילאָסאָפֿיע פֿון איר וועלט האַלט זיך אויף דעם גרויסן ריטואַל פֿון אינערלעכער באַפֿרײַונג.

עס קומט אַ מאָמענט, ווען מען דאַרף צוגיין צו דער ליניע און זאָגן: „איך לאָז איבער אַלץ, וואָס איז נישט געווען מײַנס. איך פֿאַרלאָז פֿרעמדע חובות. איך פֿאַרגיב מײַנע שוואַכייטן. איך באַפֿרײַ אַ פּלאַץ פֿאַר לעבן“. דאָס איז נישט קיין אויפֿשטאַנד קעגן דער וועלט. דאָס איז אַ צוריקקער אַהיים — צו דער אייגענער ריינקייט, רויקייט און קעניגלעכער ווירדע.