א בריוו צו דער, וועמען קיינער האט נישט געפרעגט

צווישן אַלע טויב־מאַכנדיקע גערודער פֿון דער ציוויליזאַציע איז פֿאַראַן איין דערשראָקנדיקע, אײַזיקע לײדיקײַט: קײנער האָט דיך קיינמאָל נישט געפֿרעגט — און וואָס ווילסטו?

קײנער אינטערעסירט זיך נישט, וועגן וואָס דו שווײַגסט פֿאַר'ן שלאָף. קײנער פֿרעגט נישט, צי ווילסטו איצט לויפֿן פֿאָרויס אָדער צי דו דאַרפֿסט פֿאַר לעבן זיך אײַנקרימען און בלויז שלאָפֿן. מע דיקטירט דיר אָן אָן אַ שיעור, וואָס דו דאַרפֿסט טאָן, אָבער קײנער פֿרעגט נישט די עלעמענטאַרע, אינטימע פֿראַגע: „און ווי פֿילסטו זיך איצט, טײַערע?“

דער בריוו איז אַ דערמאָנונג: דו ביסט נישט פֿאַרפֿליכטעט צו פֿאַרדינען דאָס רעכט צו אָטעמען. דײַנע טרערן זײַנען נאָרמאַל. דײַן מידקײַט איז הייליק. דײַן צאָרן האָט דאָס רעכט אַרויסצוקומען. לאָז זיך זײַן נישט פּערפֿעקט, נאָר לעבעדיק.