אַנאַטאָמיע פֿון דער פּאַנצער: דער פּרײַז פֿון אייביקער אויסהאַלטונג

פֿון קינדווײַז אָן לערנט מען דעם מאַן איין כּלל: צוקווײַפן די ציין און אײַנהאַלטן דעם קלאַפּ. יאָר נאָך יאָר וואַקסט אַרום דעם האַרצן אַ שווערע פּאַנצער, וואָס באַשיצט ערשט פֿון דרוק פֿון דרויסן, און הייבט דערנאָך אָן צו דערשטיקן פֿון אינעווייניק. וואָרעם אפֿילו בײַם פֿעסטן פֿעלזן איז פֿאַראַן אַ גרענעץ פֿון שפּאַנונג, וועגן וועלכן מען רעדט נישט הויך.

ווען איך האָב פּלאַנירט די אַרכיטעקטור פֿון זײַן וועלט, האָב איך געוואוסט איין זאַך: דאָ וועלן נישט זײַן קיין פֿרעמדע אויגן, קיין צוקוקער און קיין געזעלשאַפֿטלעכע אָפּשאַצונגען. דאָס איז דער איינציקער אָרט, וווּ דײַן מידקייט און דײַנע לעבעדיקע געפֿילן ווערן נישט פֿאַרנומען ווי שוואַכקייט.

דער גאַנצער ראַיום איז באַשאַפֿן געוואָרן אין בילד פֿון אַ פֿאַרשטענדיקן מענטש, וואָס פֿרעגט נישט קיין איבעריקע פֿראַגן, וואַרט נישט אויף קיין באַריכטן, נאָר שטעלט פּשוט שווײַגנדיק פֿאָר דיר אַ גלעזל הייסן קאַווע אין דער שטילקייט.