אַ בריוו וועגן דער גרענעץ, וואָס עלטערן טאָרן קיינמאָל נישט איבערשרײַטן

עס איז נישטאָ קיין שרעקלעכער מאָמענט ווי דער, ווען דו עפֿנסט די טירן פֿון דײַן היים פֿאַר די עלטערע מיט אַ ריין, אײַנגענעם האַרץ, און אין ענטפֿער הייבט מען אָן הינטער דײַן רוקן צו וועבן כּישוף־מאַכֿערײַ און קאַנספּיראַציעס. ווען עלטערן פֿאַרגעסן וועגן נײטראַליטעט און שטעלן זיך בלינד אויף דער זײַט פֿון זייער זון אָדער זייער טאָכטער קעגן דעם צווייטן אײַנגעהייראַטן.

זיך אַרײַנמישנדיק אין אַ פֿרעמדער פֿאַרבינדונג, זײַנען עלטערן אָפֿט זיכער, אַז זיי טוען ריכטיק. אָבער זיי ווייסן נישט די גאַנצע וואָר, און זיי פֿאַרשטייען אַפֿילו נישט, וואָסער פֿאַרניכטענדיקן, אומפֿאַרריכטלעכן ווייטיק זיי פֿאַראורזאַכן אַן אַנדער מענטש, און ווי זיי פֿאַרקריפּלען די גורלות פֿון זייערע אייגענע אייניקלעך, צערײַסנדיק זייער וועלט אין שטיקער.

איך שרייב דעם בריוו ווי אַ דערמאַנונג וועגן דעם העכסטן געזעץ פון משפּחה־כּבוד: קיינמאָל זאָלט איר נישט ווערן ריכטער אין דעם הויז פון אייערע קינדער. בויט נישט קיין אינטריגעס, צעטיילט נישט וואָס איז אומצעטיילבאַר און לערנט זיי נישט אויס ווי זיי זאָלן לעבן. אייער רוף איז צו זיין אַ שטיל ליכט און אַ גוטע שטיצע, נישט אַ כוח וואָס צעשטערט וואָס איז נישט געבויט געוואָרן דורך אייך.