צוויי עקסטרעמען פֿון דער רײַפֿקייט: צווישן חנפֿענען און פֿאַרשאַפֿנדיקער אַרײַנמישונג

בעת איך האָב באַאַכטעט די באַציונגען צווישן דורות, האָב איך אָפֿט געזען די זעלבע דראַמע: ווען עלטערן האָבן נישט קיין אייגענעם אָנהאַלט־פּונקט, פֿאַלן זיי אומפֿאַרמיידלעך אַרײַן אין איינעם פֿון די צוויי עקסטרעמען. איינע באַגינען צו חנפֿענען פֿאַר די קינדער, מורא האָבן צו זאָגן אַן איבעריק וואָרט און שפּילן פֿרעמדע ראָלעס — אַבי נישט פֿאַרלאָזן זיך, אַבי מען זאָל זיי ווײַזן כאָטש אַ טראָפּן אויפֿמערקונג.

אַנדערע קלייבן דעם פֿאַרקערטן, נאָך מער געפֿערלעכן וועג — זיי ווערן איבעריק אַקטיוו אין לעבן פֿון דער יונגער משפּחה. נישט וויסנדיק נישט די אמת'ע אומשטענדן און נישט וואָס עס געשעט טאַקע צווישן צוויי הערצער, דרינגען זיי אַרײַן מיט זייערע עצות, אָפּשאַצונגען און סדרים.

ביים שאַפֿן די אַרכיטעקטור פֿון דער גאָלדענער וועלט, האָב איך געוואָלט געבן דער עלטערער דור די מעגלעכקייט ווידער צו פֿילן זייער אייגענעם אינערלעכן אָנשטיץ און צו פֿילן אַז זיי קענען און זאָלן לעבן זייער אייגן לעבן. דאָס איז אַ פֿאַרמאַכטער פּלאַץ פֿון באַדײַטונג, וווּ דער מענטש דאַרף מער נישט אַרומקריכן פֿאַר אויפֿמערקונג, און זיך נישט באַשטעטיקן אויפֿן חשבון פֿון זיך אַרײַנמישן אין דער משפּחה פֿון זיינע קינדער.