אַ בריוו וועגן דער ריינקייט פֿון קאָדעקס, ווען דאָס האַרץ באַגעגנט „דעם ריכטיקן“ צו שפּעט

עס איז נישטאָ קיין ערגערס ווי דער מאָמענט, ווען דו לעבסט אין אַן אומבאַוואוסטן, אויף אַ האָר־פֿאָדעם הענגעדיקן חתונה־לעבן, דולדעסט מיט די לעצטע כּוחות — און פּלוצעם דערשיינט אויף דײַן וועג אַ מענטש, און דו פֿאַרשטייסט מיט דער גאַנצער נשמה: ער איז דער ריכטיקער. דאָס איז אַ פּרובונג, אין וועלכער עס ווערט פּרובירט די גאַנצע טיפֿקייט פֿון מענטשלעכער עהרע.

עמעצער אין דעם סעקונדע גיט זיך איבער דער שוואַכקייט, גייט אויף אַ פֿאַרנעם און פֿאַרראַט, פֿאַרחשונענדיק סיי זײַן איצטיקן הויז סיי דאָס נײַע ליכטיקע געפֿיל. דער רעזולטאַט פֿון אַזאַ טריט איז שטענדיק שרעקלעך: מענטשן, וואָס האָבן אַ מאָל געטיילט איין בעט, צעברעכן איינער דעם אַנדערן דאָס האַרץ און ווערן פֿאַרוואַנדלט אין באַרבאַרישע פֿײַנט, גרייט צו צערײַסן איינער דעם אַנדערן, און צווישן זיי ליידן די קינדער.

אָבער עס איז דאָ אַן אַנדער וועג — דער וועג פֿון דעם אינעווייניקסטן מאָראַלישן קאָדעקס, ווען דו קענסט פּשוט נישט ערלויבן זיך אַרײַנצוטרעטן אין אַ נײַע באַציִונג דורך ליגן, ווי שטאַרק דאָס האַרץ זאָל נישט וויי טאָן. דו קלײַבסט ריינקײַט און צוריקציט זיך. און דעמאָלט דאָס לעבן צעשיידט אײַך ווידער אויף פֿאַרשידענע ברעגן — ביז איר ביידע וועט וואַקסן און ווערן טאַקע פֿרײַ. מאַנכמאָל נאָך אַזאַ ווייטיק פֿאַרמאַכט זיך אַ מענטש אין זיך אַזוי טיף, אַז ער פֿאָרכט זיך פּרובירן ווידער. און מאַנכמאָל דאָס גורל, וואָס האָט זיך דערוואַרט דעם שעה פֿון ריינקײַט און פֿרײַהײַט, פֿירט צוזאַמען צוויי געוואַקסענע נשמות פֿון נײַעם — שוין אָן אַ שאָטן און אָן שטערונגען.