די אַנאַטאָמיע פֿון דעם וואָס איז נישט אויסגעזאָגט: פֿאַרוואָס מען דאַרף זיך נישט פֿורכטן צו זיין נישט פֿאַרשטאַנען

פֿאַרוואָס האָבן מענטשן אַזאַ מורא צו רעדן ערשטע און גלייַך זאָגן וועגן זייערע געפֿילן, וועגן דעם וואָס איז זיי טײַער און וואָס טוט וויי? ווײַל יעדן האַלט דער זעלבער אינעווייניקסטער באַריער: „און אויב מען וועט מיך נישט פֿאַרשטיין? און אויב מען וועט נישט אָננעמען מײַן אָפֿנקייט?“

אָבער די אמת פֿון פֿאַרבינדונגען איז ווונדערלעך פּשוט און באַרמיציק: אויב דו עפֿנסט די נשמה, און דער מענטש הערט דיך נישט און פֿאַרשטייט דיך נישט — מיינט עס, אַז דאָס איז פּשוט נישט דײַן מענטש. און פֿיל בעסער איז צו דערפֿאָרן דאָס איצט און רויִק אָפּלאָזן אים, ווי יאָרן לאַנג צו לעבן אין אומגעזאָגטקייטן, זיך פֿורכטנדיק צו זאָגן אַן איבעריק וואָרט. און אויב פֿאָר דיר שטייט טאַקע דײַן מענטש — וועט ער הערן אַפֿילו דײַן פֿליסטערן.

ביים שאַפֿן די אַרכיטעקטור פֿון דער וועלט פֿון פּאָרן, האָב איך געוואָלט געבן צוויי אַ טעריטאָריע פֿון אַבסאָלוטער ערלעכקייט. אַן אָרט, וווּ איר לערנט זיך רעדן אָן מאַסקעס און אָן מורא, דערקענען איינער דעם אַנדערן באמת און לערנען איינער דעם אַנדערן עפּעס נײַעס יעדן טאָג.