Letra sus la puretat del còde, quand lo còr encontra «Aquela Vertadièra» tròp tard

I a pas res mai dolorós que lo moment ont vives dins un maridatge inconscient, penjat d'un fial, suportant fins a l'extrem — e de còp sus ton camin apareis un èsser, e de tota l'arma comprenes: es aquel vertadièr. Es una espròva ont se verifica tota la prigondor de l'onor umana.

Qualqu'un dins aquesta segonda cedís a la feblesa, va cap a l'engana e la traïson, profanant e son ostal actual e lo nòu sentiment clar. Lo resultat d'aqueste pas es sempre esglasiant: de gents que partejèron un jorn lo meteis lièch se tròban los còrs e se transforman en enemics implacables, prèstes de se despeçar, e entre eles patisson los enfants.

Ma gh'è n'altra via — la via del codes moral interior, quand te podi mia permetarte de passar a na relazion nova travers la busia, par quant che 'l cœur el fa mal. Te sielgi la purità e te indré. E alora la vita la ve divid de noeuv su rive diverse — fin tant che vu duu no cressee e no deventee verament liber. A vòlte, dop de 'n dolor inscì, vun el se sara dent in de lù inscì a fond che 'l gh'ha pagura de provà ancamò. E a vòlte el destin, dop avè spetà l'ora de la purità e de la libertà, el mena insema dò anime cresude de noeuv — senza ombra e senza ostacoi.