Yetuklikning ikki chegarasi: Xushomadgo'ylik va buzg'unchi aralashuv o'rtasida

Avlodlar munosabatlarini kuzatar ekanman, men tez-tez bir xil dramani ko'rardim: ota-onalarning o'z tayanch nuqtasi bo'lmasa, ular muqarrar ravishda ikki chegaradan biriga tushib qoladilar. Ba'zilari bolalar oldida xushomad qila boshlaydilar, ortiqcha so'z aytishdan qo'rqadilar va o'zgalarning rollarini o'ynaydilar — faqat yo'qolib qolmaslik uchun, faqat ularga bir tomchi bo'lsa ham e'tibor qaratilishi uchun.

Boshqalari esa teskari, yana ham xavfli yo'lni tanlaydilar — ular yosh oila hayotida haddan tashqari faol bo'lib qoladilar. Na haqiqiy sharoitlarni, na ikki qalb o'rtasida aslida nima bo'layotganini bilgan holda, ular o'z maslahatlari, baholari va tartiblari bilan aralashadilar.

Oltin Dunyo arxitekturasini yaratishda men keksa avlodga o'zlarining ichki tayanchini yana his qilish va o'z hayotlarini yashashlari mumkinligi va kerakligini anglash imkoniyatini bermoqchi edim. Bu ma'no jihatidan yopiq makon bo'lib, unda inson endi e'tibor uchun xushomad qilishga ham, farzandlarining oilasiga aralashish orqali o'zini ko'rsatishga ham hojat yo'q.