ھېچكىم سورىمىغان ئايالغا خەت

پۈتۈن مەدەنىيەتنىڭ گۈلدۈرلىگەن شاۋقۇنى ئىچىدە بىر قورقۇنچلۇق، مۇزلىغان قۇرۇقلۇق بار: ھېچكىم ۋە ھەرگىز سەندىن سورىمىدى — سەن نېمە ئىستەيسەن؟

ھېچكىم سېنىڭ ئۇخلاشتىن بۇرۇن نېمە ئۈچۈن جىم تۇرغانلىقىڭغا قىزىقمايدۇ. ھېچكىم سەندىن ھازىر ئالدىغا يۈگۈرۈشنى ئىستەمسەن ياكى ھاياتىي ئېھتىياج بىلەن يۇمىلىپ يېتىپ ئارام ئېلىشنى ئىستەمسەن دەپ سورىمايدۇ. ساڭا نېمە قىلىشىڭ كېرەكلىكى توختىماي بۇيرۇلىدۇ، ئەمما ھېچكىم ئەڭ ئاددىي، ئەڭ مۇقەددەس سوئالنى سورىمايدۇ: «ئەي جان، ھازىر ئۆزۈڭنى قانداق ھېس قىلىۋاتىسەن؟».

بۇ خەت — ئەسكەرتىش: سەن نەپەس ئېلىش ھوقۇقىغا ئېرىشىشكە مەجبۇر ئەمەس. كۆز يېشىڭ نورمال. چارچىغانلىقىڭ مۇقەددەس. غەزىبىڭنىڭ سىرتقا چىقىش ھوقۇقى بار. ئۆزۈڭگە مۇكەممەل ئەمەس، بەلكى تىرىك بولۇشقا رۇخسەت قىل.