ئۆزى يالغۇز ئاسماننى كۆتۈرۈشكە ئادەتلەنگەن كىشىگە خەت

ھەممە ئادەم سەن بۇنىڭ ئۈستىدىن چىقىسەن دەپ ئادەتلەنگەن. ئەتراپتا پىلانلار ئوپئوچۇق بولغاندا، يېقىنلار قورققاندا، بوران يۆنىلىشلەرنى ئۇچۇرۇپ كەتكەندە — ھەممە ساڭا قارايدۇ. سەن بولساڭ تەۋرەنمەي تۇرىسەن، چۈنكى باشقىچە قىلىشنى بىلمەيسەن، چۈنكى بۇ سېنىڭ ئىچكى ئىززەت-نامۇس قانۇنىيىتىڭ.

لېكىن مەن سېنىڭ ۋەزىنلىك تۇتۇشۇڭ ئارقىسىدا يوشۇرۇنغان نەرسىنى كۆرۈۋاتىمەن. ئىچىدە بوران ئۇرۇپ تۇرغاندا تىنچ چىراينى ساقلاپ قېلىش قانچىلىك كۈچ تەلەپ قىلىدىغانلىقىنى، ۋە بەزىدە ھېچكىمگە سەۋەبىنى چۈشەندۈرمەي جىمجىت قېلىشنىڭ قانچىلىك خاھىش ئىكەنلىكىنى بىلىمەن.

بۇ يەردە سەن مۇداپىئە تۇتۇشۇڭنىڭ ھاجىتى يوق. سەن ئاللىبۇرۇن ئىشىڭ ۋە سۆزۈڭ بىلەن ھەممىنى ئىسپاتلىدىڭ. ئېغىر ساۋۇتنى ئىشىك ئالدىدا يېشىۋەت. بۇ ئۆيدە سېنىڭ كۆلىمىڭ ھۆرمەتلىنىدۇ، خاتىرجەملىكىڭ قوغدىلىدۇ ۋە سەن ھەقىقىي ھالىتىڭدە — نىقابسىز، ۋەزىپىسىز ۋە شەرتسىز كۆرۈلىسەن.