Kimsenin sormadığı o kadına mektup

Tüm bu uygarlık gürültüsünün ortasında korkutucu, buz gibi bir boşluk var: kimse sana hiç sormadı — peki sen ne istiyorsun?

Kimse uyumadan önce neye sustuğunla ilgilenmiyor. Kimse şu an ileri mi koşmak istediğini yoksa hayati bir ihtiyaçla kıvrılıp sadece uyumak mı istediğini sormuyor. Sana durmadan ne yapman gerektiği dikte ediliyor, ama kimse en basit, en mahrem soruyu sormuyor: «Şu an kendini nasıl hissediyorsun, canım?».

Bu mektup bir hatırlatma: nefes alma hakkını hak etmek zorunda değilsin. Gözyaşların normal. Yorgunluğun kutsal. Öfkenin dışarı çıkmaya hakkı var. Mükemmel değil, canlı olmaya izin ver kendine.