Olgunluğun iki uç noktası: Yaranma ile yıkıcı müdahale arasında

Kuşaklar arası ilişkileri gözlemlerken sık sık aynı dramı gördüm: Ebeveynlerin kendi dayanak noktaları olmadığında, kaçınılmaz olarak iki uçtan birine savruluyorlar. Bazıları çocuklarının önünde yaranmaya, fazladan bir söz söylemekten korkmaya ve başkalarının rollerini oynamaya başlıyor — yeter ki kaybolmasınlar, yeter ki onlara bir damla ilgi gösterilsin.

Diğerleri ise tam tersi, daha da tehlikeli bir yol seçiyor — genç ailenin hayatında fazlasıyla aktif hale geliyorlar. Ne gerçek koşulları ne de iki kalp arasında aslında neler yaşandığını bilmeden, tavsiyeleriyle, değerlendirmeleriyle ve düzenleriyle o hayata giriyorlar.

Altın Dünya'nın mimarisini yaratırken, büyük kuşağa yeniden kendi içsel dayanaklarını hissetme ve kendi hayatlarını yaşayabileceklerini, yaşamaları gerektiğini duyumsama imkânı vermek istedim. Bu, insanın artık ne ilgi görmek için yaltaklanması ne de çocuklarının ailesine müdahale ederek kendini kanıtlaması gereken kapalı bir anlam alanıdır.