Kalp «O Kişi»yle çok geç karşılaştığında, kodeksin saflığı üzerine bir mektup

Bilinçsizce, ip üstünde sallanan bir evlilikte yaşadığın, son gücünle katlandığın — ve birdenbire yolunda bir insan belirdiği ve tüm ruhunla anladığın o andan daha acı bir şey yok: o, o kişi. Bu, insan onurunun tüm derinliğinin sınandığı bir sınavdır.

Biri o saniye zayıflığa teslim olur, aldatmaya ve ihanete gider, hem şimdiki yuvasını hem de yeni, aydınlık duyguyu kirletir. Böyle bir adımın sonucu her zaman korkunçtur: bir zamanlar aynı yatağı paylaşan insanlar birbirlerinin kalbini kırar ve birbirlerini paramparça etmeye hazır acımasız düşmanlara dönüşür, aralarında ise çocuklar acı çeker.

Ama başka bir yol var — içsel ahlak yasasının yolu; kalbin ne kadar acısa da, yalanla yeni bir ilişkiye adım atmayı kendine yakıştıramadığın yol. Saflığı seçer ve geri çekilirsin. Ve sonra hayat sizi yeniden farklı kıyılara savurur — ta ki ikiniz de büyüyüp gerçekten özgür olana kadar. Bazen insan böyle bir acıdan sonra o kadar derinlere kapanır ki yeniden denemekten korkar. Bazen de kader, saflık ve özgürlük vaktini bekledikten sonra büyümüş iki ruhu yeniden buluşturur — artık ne bir gölge ne de bir engel kalmıştır.