Kaderin birbirine tekrar tekrar kavuşturduğu kişiler hakkında bir mektup

Kaderin tuhaf bir el yazısı vardır. Öyle olur ki, iki kişi yolları gerçekten kesişmeden çok önce birbirini ilk kez görür. İçinde yaklaşma, konuşma, bir randevuya davet etme arzusu açıkça okunan uzun bir bakış — siz ikiniz henüz tamamen özgürken. Ama o anda utangaçlık ve çekingenlik üstün gelir. Adım atılmaz, yollar ayrılır, ama o bakışın hatırası nedense içeride kalır.

Uzun sekiz ya da dokuz yıl geçer. Ve birden bir kapı açılır, hayat sizi yeniden karşı karşıya getirir ve sessizlikte anlık, keskin bir tanıma yaşanır. İçinizde her şey bunun tesadüf olmadığını haykırır, ama bu kez erkek egosu, korku ya da başkalarının koşulları basit sözcüklerin yüksek sesle söylenmesine izin vermez: «Seni seviyorum. Sana karşı hislerim var.» Ve yine — yıllarca süren bir ayrılık.

Ama Evren tamamlanmış hikâyeleri sever. İlk seferde bir seçim yapmaya cesaret edemediğimizde, duyguyu silmez — bize tekrar, tekrar ve tekrar şans verir. Olayları yineler ve siz nihayet korkuyu bir kenara bırakıp gerçek kararınızı verene kadar sizi birbirinize getirir.