ประตูสู่เก้าโลก: ทำไมความเท่าเทียมในดิจิทัลจึงฆ่ามนุษย์

✦  ⚜  ✦

อินเทอร์เน็ตสัญญาว่าจะทำให้มนุษยชาติเป็นอิสระ. บราวโว, การทดลองประสบความสำเร็จ: แทนที่จะเป็นอิสระ เราได้แค่คาร์นิวัลที่ยิ่งใหญ่ของคนหน้าซื่อใจคด ที่ทุกคนต้องแสดงบทบาทที่ไม่ดีในละครสัตว์ราคาถูกตลอด 24 ชั่วโมง.

ผู้คนถูกลดสถานะลงเป็นนักแสดงฟรี. สังคม, ครอบครัว, ญาติ, แพลตฟอร์มดิจิทัล — ทุกคนรอบตัวนั่งอยู่ในห้องชมภาพยนตร์พร้อมป๊อปคอร์นและความต้องการที่ไม่เป็นทางการ: «มาเถอะ, ทำให้ฉันสนุก! แสดงโชว์ให้ฉันดู!». และเมื่อมีคำถามภายในที่สมเหตุสมผล: «ขอโทษนะ, ฉันคืออะไร — ลิงในละครสัตว์บนเวที?» — มักจะมีการเงียบเสียงอย่างอายและยอมสวมหมวกตัวตลกที่เตรียมไว้.

มองดูขบวนพาเหรดของหน้ากากนี้ ที่โลกที่มีอารยธรรมได้สมัครใจเข้าร่วม.

นี่คือผู้หญิงที่ «แข็งแกร่งและเป็นอิสระ». ที่ทำงานเธอมีใบหน้าที่แข็งแกร่งเหมือนทหารในองค์กร — ขอให้พระเจ้าช่วยใครก็ตามที่ทำให้เธอผิดหวังหรือพลาดเส้นตาย. ที่บ้านเธอต้องเปิดโหมดของแม่บ้านที่สมบูรณ์แบบ, เชฟ, และแม่ที่ไม่มีที่ติทันที, ขณะเดินอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้สามีที่เหนื่อยล้าหงุดหงิด. และในโซเชียลมีเดีย — ต้องมีฟิลเตอร์ของเทพธิดาที่มีความสุขและเปล่งประกาย. และในขณะที่มีขบวนพาเหรดแห่งคุณธรรมที่ชนะนี้ ไม่มีใคร — ไม่มีใครในโลกนี้ — แม้แต่จะถามว่า: ที่รัก, วันนี้เธอได้ทานอาหารเช้าหรือยัง? การพูดถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเธอถูกห้ามอย่างเคร่งครัด. ทน, ยิ้ม และทำการเล่นกลต่อไป.

ข้างๆ เขามีผู้ชายคนหนึ่งที่แทบจะไม่สามารถพาตัวเองไปได้. เหนื่อยล้า, เหนื่อยจนถึงตาย, ถูกขังอยู่ในเกราะเหล็กที่หนาแน่น. เขาลากน้ำหนักนี้ไปวันแล้ววันเล่า ด้วยความคิดที่ตื่นตระหนกเพียงอย่างเดียว: ขอให้พระเจ้าอย่าให้ใครสังเกตว่าเขาเหนื่อย. ขอให้พระเจ้าอย่าให้ใครเห็นความอ่อนล้าของเขาหรือ, ขอให้พระเจ้าอย่าให้เขาแสดงความอ่อนแอในชั่วขณะ. สังคมจะรีบวิ่งเข้ามาวัดสถานะ, กระเป๋าเงิน และความดุร้ายในสายตาของเขา. ผู้ชายถึงขั้นเริ่มรู้สึกผิดสำหรับความต้องการที่ง่ายที่สุด, ความต้องการของมนุษย์. เขาทำงานหนักจนเกินไป, กลับบ้านและคิดอย่างรู้สึกผิด: «อาจจะ, ฉันขอมากเกินไป... แค่ต้องการให้มีคนต้อนรับฉันที่บ้านด้วยอ้อมกอดอันอบอุ่น, โดยไม่มีข้อเรียกร้องและการตำหนิ. อาจจะ, นี่คือความหยาบคายจากฉัน». การขอความอบอุ่นและความจริงใจในโลกที่เต็มไปด้วยความเป็นจริงกลายเป็นอาชญากรรม.

และข้างๆ เกิดดราม่าอีกเรื่องหนึ่ง — คู่รักหนุ่มสาว. มองพวกเขาจากด้านข้าง, หัวใจของคุณจะบีบตัว. แทนที่จะเปล่งประกายจากความสุข, พวกเขาพยายามอย่างกระวนกระวายที่จะ «ทำให้พ่อแม่ชอบ». เจ้าบ่าวพยายามอย่างสุดความสามารถต่อหน้าผู้หญิงที่เป็นแม่ของคู่หมั้น, เจ้าสาวพยายามเอาใจแม่สามี, ทั้งคู่ตรวจสอบความคาดหวังของคนอื่นอย่างตื่นเต้น. คุณมองดูคู่รักนี้จากด้านข้างและไม่เห็นความรัก, ความตื่นเต้น, หรือความอ่อนโยนในสายตา. แทนที่จะเป็นความรู้สึกที่มีชีวิต, เกิดความรู้สึกที่ไม่สบายใจอย่างยั่งยืน: พระเจ้า, พวกเขาถูกบังคับให้มาอยู่ด้วยกันเหมือนถูกปืนจ่อ. พวกเขาหลงใหลในการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีสำหรับครอบครัว จนลืมไปเลยว่าทำไมพวกเขาถึงจับมือกันตั้งแต่แรก.

แล้วครอบครัวมีความหมายว่าอย่างไร? ครอบครัวแทนที่จะเป็นรังของตระกูล, ท่าเรือที่เงียบสงบ และแหล่งที่มาของประเพณีอันยาวนาน, กลับกลายเป็นป้ายโฆษณาที่แสดงออก. พลังทั้งหมดถูกใช้ไปกับการจัดแสดง: เราแต่งตัวอย่างไรในที่สาธารณะ, จอดรถอะไรไว้ที่บ้าน, และโค้งคำนับอย่างสุภาพต่อคนรู้จักที่จำเป็น. แต่เมื่อคุณก้าวข้ามธรณีประตู — เบื้องหลังภาพลักษณ์ที่ถูกขัดเกลาเป็นทะเลทรายที่แห้งแล้ง, ความรำคาญซึ่งกันและกัน, และความยุ่งเหยิงโดยรวม.

และการเฉลิมฉลองการแสดงออกที่หน้าซื้อขายนี้คือคนรุ่นเก่า ปู่ย่าตายายที่ใช้ชีวิตอย่างมากมาย แทนที่จะนั่งอยู่ในตำแหน่งสูงของตระกูลและรับการดูแลที่สมควร พวกเขากลับกลายเป็นผู้ขอร้องที่ถูกข่มขู่ ลูกๆ ของพวกเขาแม้แต่ไม่คิดที่จะไปเยี่ยมพ่อแม่ สนับสนุนสุขภาพของพวกเขาหรือแค่ให้ความสนใจแทนที่ พวกเขาได้แต่ขอร้องอย่างน่าอับอายต่อสะใภ้และลูกเขย: “แค่ไม่ให้เข้าไปยุ่ง, แค่ไม่ให้โกรธ, แค่ไม่ให้ถูกไล่ออก” และในขณะเดียวกันก็อธิษฐานต่อเทพเจ้าทั้งหลาย: “พระเจ้าช่วยปกป้องจากความอับอาย — ขออย่าให้หลานของเพื่อนบ้านดูประสบความสำเร็จมากกว่าหลานของฉัน!” ศักดิ์ศรีของชีวิตทั้งชีวิตถูกเหยียบย่ำเพื่อความกลัวเล็กน้อยของคนธรรมดา.

และการแสดงออกที่หลากหลายนี้ถูกบังคับโดยอัลกอริธึมสมัยใหม่ให้รวมกันในธนาคารดิจิทัลเดียว ทุกคนถูกทำให้เท่าเทียมกัน ทุกคนได้รับอีโมจิเดียวกันและถูกสั่งให้แข่งขันเพื่อการอนุมัติจากผู้อื่น.

เมื่อเด็กเกิด เขานำจักรวาลที่ยิ่งใหญ่ บริสุทธิ์ และใสสะอาดมาด้วย เขามองเห็นโลกที่มีชีวิต ไม่มีที่สิ้นสุด และเต็มไปด้วยปาฏิหาริย์ แล้วสิ่งที่สภาพแวดล้อม “ฉลาด” ของผู้ใหญ่ทำกับเขาคืออะไร? ตีมือเขาอย่างแรง: “คุณยังเด็กเกินไป”, “อย่าจินตนาการ”, “ให้เป็นเหมือนคนอื่น” ความซับซ้อนของพ่อแม่ ความทะเยอทะยานที่ไม่ได้รับการเติมเต็ม และความเจ็บปวดในวัยเด็กได้บดขยี้จิตใจของเด็กอย่างหนักหน่วง และจากนั้นผู้ใหญ่เหล่านั้นก็พาเด็กอายุยี่สิบไปหานักบำบัดจิตใจ โดยยกมือขึ้น: “ทำไมเขาถึงมีความว่างเปล่าและวิตกกังวล?” ใช่แล้ว มันมาจากคุณ คุณเองที่เหยียบย่ำจักรวาลของเขาเมื่อเขาอายุห้าขวบ.

เมื่อเด็กไม่ได้ถูกทำลาย เมื่อการลงโทษเป็นการดูแล แต่ไม่ทำให้รู้สึกต่ำต้อย เมื่อความฝันและเป้าหมายของเขาได้รับการสนับสนุนอย่างมั่นคงในบ้าน — เด็กจะเติบโตขึ้นโดยไม่มีความซับซ้อน โดยไม่มีความกลัวตลอดไปที่จะถูกปฏิเสธ เขาจะเติบโตขึ้นเป็นเจ้าของโชคชะตาของเขาเอง.

นั่นคือเหตุผลที่ใน VIA AD ME พื้นที่สำหรับเด็กถูกแบ่งแยกด้วยความแม่นยำเหมือนอัญมณี.

สำหรับเด็กที่เติบโตขึ้นและต้องการสร้างสรรค์อย่างมีสติ เราได้สร้างห้องทำงานของเรา — L’Atelier Jeunesse นี่คือห้องทดลองสร้างสรรค์ที่ปิด ไม่เกี่ยวกับโค้ดแห้งและกิจวัตรทางเทคนิค — แต่เกี่ยวกับความคิดสร้างสรรค์ที่บริสุทธิ์: นิทาน ศิลปะภาพ มูฟวี่ เพลง โครงการสร้างสรรค์แรก ที่นั่นจะไม่มีโลกของผู้ใหญ่ ไม่มีข้อความส่วนตัว และไม่มีความเป็นพิษ การรวมกลุ่มในทีมสร้างสรรค์จะเป็นไปได้เฉพาะด้วยความยินยอมของผู้ปกครองที่รู้จักผู้เข้าร่วมเป็นการส่วนตัวเท่านั้น.

ประตูแห่งเก้าจักรวาล

และในใจกลางของบ้านมีการสร้างประตูแห่งเก้าจักรวาล.

นี่ไม่ใช่สำนักงานทะเบียนและไม่ใช่กรงตามอายุ นี่คือเก้าจักรวาลภายในที่ศักดิ์สิทธิ์ของมนุษย์ ที่ซึ่งคุณไม่ต้องมีหน้าที่ต้องโกหก บิดเบือน และทำให้พอใจ:

I. HER WORLD — ที่หลบภัยที่ศักดิ์สิทธิ์ของผู้หญิง สถานที่ที่สามารถถอดหน้ากาก “ผู้หญิงผู้อดทน” และกลับคืนสิทธิในการพักผ่อน ความงาม สุขภาพ และความเงียบสงบทางจิตใจ.

II. HIS WORLD — ที่อยู่ของเกียรติยศและพลังที่สงบของผู้ชาย สถานที่ที่ในที่สุดสามารถถอดเกราะเหล็กออกได้ ที่ซึ่งไม่ต้องขอโทษสำหรับความเหนื่อยล้าและความต้องการที่จะได้รับการเข้าใจ อบอุ่น และยอมรับโดยไม่มีข้อเรียกร้อง.

III. COUPLES — สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของคู่รัก ดินแดนแห่งความรักที่จริงใจ ความอ่อนโยน และค่านิยมร่วม ที่ซึ่งไม่มีทางเข้าของญาติ ผู้ให้คำแนะนำ และผู้ที่มองดูอย่างไม่สนใจ.

IV. GOLDEN — อายุทองคำแห่งศักดิ์ศรี สถานที่ที่คนรุ่นเก่ามีชีวิตเพื่อพวกเขาและความสงบของตนเอง ปลอดจากการประจบประแจงที่น่าอับอายต่อเด็ก ๆ.

V. FAMILY — รังครอบครัวที่แท้จริง ที่ซึ่งประเพณีครอบครัวและความอบอุ่นของบ้านเกิดขึ้น ไม่ใช่หน้าร้านปลอม ๆ สำหรับสายตาคนอื่น.

VI. BABY — โลกแห่งก้าวแรกและความบริสุทธิ์ที่ใสสะอาด การปกป้องอย่างอ่อนโยนในวัยที่บอบบางที่สุด ที่ซึ่งความไว้วางใจพื้นฐานต่อชีวิตถูกปลูกฝัง.

VII. KIDS — จักรวาลที่เบ่งบานของวัยเด็ก สถานที่แห่งจินตนาการ การเล่น และนิทาน ที่ซึ่งโลกภายในของเด็กได้รับการปกป้องจากแรงกดดันและความซับซ้อนของผู้ใหญ่.

VIII. TEENS — ดินแดนแห่งการเติบโต โลกภายในของวัยรุ่น ที่ซึ่งบุคลิกภาพค้นหาหลักการของตนเอง ปกป้องจากการเยาะเย้ยและความเย็นชาของฝูงชน.

IX. HORIZON — ขอบฟ้าของวัยหนุ่มสาว ช่วงเวลาแห่งความหวังอันยิ่งใหญ่ โรแมนติก การค้นหาความปรารถนาของตนเอง และก้าวแรกสู่ชีวิตผู้ใหญ่ด้วยศีรษะที่ยกสูง.

และในใจกลางของสถาปัตยกรรมนี้ส่องสว่าง AI MIRROR (Reflection Core) — กระจกแห่งความเป็นจริงของคุณ ช่วยให้คุณมองเข้าไปในตัวเองโดยไม่ต้องมีกระจกบิดเบือนของความคิดเห็นสาธารณะ.

เมื่อคุณออกไปยังขอบเขตภายนอก — ใน The Heritage District หรือแสงสังคม THE ECHO — กฎหลักของบ้านจะมีผลบังคับใช้: ความไม่สามารถถูกละเมิดของการเป็นเจ้าของและชื่อของคุณ.

ที่นี่ไม่มีบอท ไม่มีโคลน และไม่มีปรสิตออนไลน์ ไม่มีใครและไม่มีวันขโมยชื่อของคุณ ใบหน้าของคุณ หรือผลผลิตจากความคิดสร้างสรรค์ของคุณ คุณมีอยู่ในโลกด้วยชื่อที่แท้จริงของคุณและด้วยศักดิ์ศรีอันสูงส่ง.

อินเทอร์เน็ตมวลชนทำให้ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะเสียงดัง ปลอม และทุกข์ทรมานอย่างลึกซึ้งในหน้ากากที่ไม่มีที่สิ้นสุดของพวกเขา.
เราทิ้งละครราคาถูกนี้ไว้ที่ประตู.

ประตูเปิดอยู่ ถอดเกราะออก — คุณอยู่ที่บ้านแล้ว.