จดหมายถึงผู้ที่ไม่มีใครเคยถามไถ่

ท่ามกลางเสียงอึกทึกของอารยธรรมทั้งมวล มีความว่างเปล่าเย็นเยียบที่น่าสะพรึงอยู่อย่างหนึ่ง คือไม่มีใครสักคนเคยถามเธอว่า แท้จริงแล้วเธอต้องการอะไร

ไม่มีใครสนใจว่าเธอเงียบงันเรื่องอะไรก่อนนอน ไม่มีใครถามว่าเธออยากวิ่งไปข้างหน้าตอนนี้ หรือจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องขดตัวเป็นวงกลมและแค่นอนหลับให้สบาย มีแต่คนสั่งเธอไม่หยุดว่าเธอต้องทำอะไร แต่ไม่มีใครถามคำถามง่าย ๆ ที่ลึกซึ้งที่สุดว่า «ตอนนี้เธอรู้สึกอย่างไรบ้าง ยอดรัก»

จดหมายฉบับนี้คือเครื่องเตือนใจว่า เธอไม่จำเป็นต้องไขว่คว้าสิทธิ์ในการหายใจ น้ำตาของเธอเป็นเรื่องปกติ ความเหนื่อยล้าของเธอเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ความโกรธของเธอมีสิทธิ์ที่จะระบายออกมา จงอนุญาตให้ตัวเองเป็นคนที่มีชีวิต ไม่ใช่คนที่สมบูรณ์แบบ