หน้าหนังสือที่ไร้ถ้อยคำ: สิทธิ์ในการกรีดร้องและความเงียบงัน

เบื้องหลังฉากหน้าอันสง่างามของผู้หญิงที่เข้มแข็งคนใดก็ตาม ย่อมซ่อนห้องหนึ่งไว้ซึ่งไม่มีใครล่วงรู้ ที่ซึ่งความเจ็บปวดที่ไม่ได้เอ่ยออกมาสะสมตัว ที่ซึ่งความขมขื่นหลบซ่อน และที่ซึ่งผู้หญิงคนหนึ่งเหนื่อยล้ากับการเป็นกำแพงหินให้ทุกคนรอบข้าง

ในวัฒนธรรมของ VIA AD ME มีกฎอยู่ว่า ที่นี่ไม่มีหอผู้ชม ที่นี่ไม่มีการตัดสิน ไม่มีไลก์ และไม่มีสายตาสอดรู้สอดเห็นของใคร

บางครั้งก็เพียงต้องเงียบลง อยู่ตรงที่ซึ่งไม่มีตัวอักษร มีเพียงเธอกับความเงียบงัน และบางครั้ง—ก็ฝากความคิดไว้เป็นเสียง พูดระบายกับตัวเองในความสันโดษ ร่ำไห้ในความมืด ระบายความโกรธที่สะสมไว้ให้ออกมา และรู้ว่าเสียงกรีดร้องจากหัวใจนี้จะถูกผนึกไว้ในความลับชั่วนิรันดร์ การชำระล้างไม่ได้เกิดขึ้นต่อหน้าผู้คน มันเกิดขึ้นหลังม่าน ในความเงียบอันศักดิ์สิทธิ์