Ҷаҳоне, ки бо таваққуф оғоз меёбад

Интернет замоне ваъда дод, ки одамонро муттаҳид мекунад, аммо ба ҷои ин ба серташвиштарин ва пурсадотарин майдони сайёра табдил ёфт. Ба ҷое, ки ҳар кас ҳар сония диққати туро талаб мекунад, стандартҳоро таҳмил мекунад ва ҳаёти дигаронро тавассути экранҳои хунук баҳо медиҳад.

Ба зан дигар витринаи навбатӣ лозим нест, то ба хушбахтии бегона нигоҳ кунад. Ба ӯ ибодатгоҳ лозим аст, то ниҳоят ба даруни худ назар андозад.

Ин рӯзнома на аз оғоз ва на аз манифест сар мешавад. Он аз таваққуф сар мешавад. Аз лаҳзае, ки ту дарро пеши «бояд»-ҳои бепоёни берунӣ мебандии худро дар сукути мутлақ меёбӣ. Пролог на барои шарҳ аст — он барои он аст, ки нафаси аввалини ростқавлонаро кашӣ ва ба ёд оварӣ, ки олами ҳақиқии ту аз худи ту сар мешавад.