Нома ба он касе, ки касе аз ӯ напурсид

Дар миёни ҳамаи садои гӯшхӯраи тамаддун як холигии даҳшатовар ва яхбаста вуҷуд дорад: ҳеҷ кас ва ҳеҷ гоҳ аз ту напурсидааст — худат чӣ мехоҳӣ?

Ҳеҷ кас ба он шавқ надорад, ки ту пеш аз хоб дар бораи чӣ хомӯш мемонӣ. Ҳеҷ кас намепурсад, ки оё ту ҳозир мехоҳӣ ба пеш давиданӣ шавӣ ё барои зиндагӣ ба ту зарур аст, ки ба худ печида, танҳо хоб равад. Ба ту беохир фармон медиҳанд, ки чӣ кор кунӣ, аммо ҳеҷ кас саволи ибтидоӣ ва пинҳониро намепурсад: «Ҳозир худро чӣ гуна ҳис мекунӣ, азизам?».

Ин нома — ёдоварӣ аст: ту вазифадор нестӣ, ки ҳаққи нафас кашиданро ба даст оварӣ. Ашки ту муқаррарӣ аст. Хастагии ту муқаддас аст. Ғазаби ту ҳақ дорад, ки берун ояд. Ба худ иҷозат деҳ, ки комил набошӣ, балки зинда бошӣ.