Номае ба касе, ки осмонро танҳо нигоҳ доштан одат кардааст

Ҳама одат кардаанд, ки ту тоб меоварӣ. Вақте ки дар атроф нақшаҳо вайрон мешаванд, вақте ки ба наздикон тарс меояд, вақте ки тӯфон роҳнамоҳоро нест мекунад — ҳама ба ту нигоҳ мекунанд. Ва ту ноҷунбон меистӣ, зеро дигаргуна карда наметавонӣ, зеро ин кодекси шарафи дохилии туст.

Аммо ман он чизеро мебинам, ки дар паси худдории ту пинҳон аст. Ман медонам, ки нигоҳ доштани чеҳраи ором чӣ қадар кӯшиш талаб мекунад, вақте ки дар дарун тӯфон мешавад, ва чӣ гуна баъзан танҳо хомӯш шудан мехоҳӣ, бе он ки ба касе сабабро фаҳмонӣ.

Дар ин ҷо ба ту лозим нест, ки мудофиаро нигоҳ дорӣ. Ту аллакай ҳама чизро бо кори худ ва сухани худ исбот кардаӣ. Зиреҳи вазнинро дар даромадгоҳ кушо. Дар ин Хона андозаи туро эҳтиром мекунанд, оромии туро нигоҳ медоранд ва туро ҳақиқӣ мебинанд — бе ниқоб, бе мансаб ва бе шарт.