Нома дар бораи сарҳаде, ки волидон ҳеҷ гоҳ набояд аз он гузаранд

Ҳеҷ чиз аз лаҳзае даҳшатноктар нест, ки ту бо дили пок ва самимӣ дарҳои хонаи худро ба калонсолон мекушоӣ, вале дар иваз, пушти сари ту макру найрангҳо ва созишҳо бофта мешаванд. Вақте ки волидон дар бораи бетарафӣ фаромӯш мекунанд ва кӯрона ба тарафи писари худ ё духтари худ бар зидди ҳамсари дуюм меистанд.

Бо дахолат ба иттиҳоди дигарон, волидон аксар вақт боварӣ доранд, ки дуруст рафтор мекунанд. Аммо онҳо тамоми ҳақиқатро намедонанд ва ҳатто дарк намекунанд, ки ба инсони дигар чӣ гуна дарди харобиовар ва ҷуброннопазир мерасонанд ва тақдири наберагони худро чӣ гуна маъюб мекунанд, ҷаҳони онҳоро ба пораҳо даронда.

Ман ин номаро ҳамчун ёдоварӣ аз қонуни олии шаъну шарафи хонаводагӣ менависам: ҳеҷ гоҳ дар хонаи фарзандони худ довар нашавед. Фитна насозед, чизҳои ҷудонашавандаро тақсим накунед ва ба онҳо наомӯзед, ки чӣ гуна зиндагӣ кунанд. Вазифаи шумо будани нури ором ва дастгирии нек аст, на қуввае, ки он чиро, ки на шумо сохтаед, хароб мекунад.