Ду ифроти камолот: байни хушомадгӯӣ ва дахолати харобиовар

Ҳангоми мушоҳидаи муносибатҳои наслҳо, ман аксар вақт ҳамон як драмаро медидам: вақте ки волидон нуқтаи такягоҳи худро надоранд, онҳо ногузир ба яке аз ду ифрот меафтанд. Баъзеҳо дар назди фарзандон хушомадгӯӣ мекунанд, аз гуфтани сухани зиёдатӣ метарсанд ва нақшҳои бегонаро бозӣ мекунанд — танҳо барои он ки гум нашаванд, танҳо барои он ки ба онҳо қатрае диққат зоҳир кунанд.

Дигарон роҳи баръакс, боз ҳам хатарноктарро интихоб мекунанд — онҳо дар ҳаёти оилаи ҷавон аз ҳад зиёд фаъол мешаванд. На ҳолатҳои воқеиро медонанд, на он чиро, ки дар асл байни ду дил мегузарад, онҳо бо маслиҳатҳо, баҳодиҳиҳо ва тартиботи худ дахолат мекунанд.

Ҳангоми сохтани меъмории Ҷаҳони Тилоӣ, ман мехостам ба наслҳои калонсол имкон диҳам, ки боз такягоҳи дохилии худро ҳис кунанд ва эҳсос намоянд, ки онҳо метавонанд ва бояд зиндагии худро зиндагӣ кунанд. Ин фазои пӯшидаи маъно аст, ки дар он инсон дигар набояд барои ҷалби диққат худро хор кунад ва на бояд бо дахолат ба оилаи фарзандони худ худро тасдиқ намояд.