Нома дар бораи покии кодекс, вақте ки дил «Ҳамон Ягона»-ро хеле дер вомехӯрад

Ҳеҷ чиз аз лаҳзае дардноктар нест, ки ту дар издивоҷи ноогоҳона, овезон ба мӯи як тор, зиндагӣ мекунӣ, то охирин қувваат тоқат мекунӣ — ва ногаҳон дар роҳат одам пайдо мешавад, ва ту бо тамоми ҷонат дарк мекунӣ: ӯ — ҳамон ягона аст. Ин озмоишест, ки дар он тамоми умқи шаъну шарафи инсонӣ санҷида мешавад.

Касе дар ин лаҳза ба заъф таслим мешавад, ба фиреб ва хиёнат меравад, ҳам хонаи ҳозираи худ ва ҳам эҳсоси нави равшанро олуда мекунад. Натиҷаи чунин қадам ҳамеша даҳшатнок аст: одамоне, ки як вақт як бистарро тақсим мекарданд, дили якдигарро мешикананд ва ба душманони бераҳм табдил меёбанд, ки омодаанд якдигарро пора-пора кунанд, ва дар байни онҳо кӯдакон азоб мекашанд.

Аммо роҳи дигар вуҷуд дорад — роҳи рамзи ахлоқии дохилӣ, вақте ки ту танҳо наметавонӣ ба худ иҷозат диҳӣ, ки бо дурӯғ ба муносибатҳои нав қадам гузорӣ, ҳарчанд дил бисёр дард кунад. Ту покиро интихоб мекунӣ ва ақиб мекашӣ. Ва он гоҳ ҳаёт боз шуморо ба соҳилҳои гуногун ҷудо мекунад — то даме ки ҳар ду калон шавед ва воқеан озод гардед. Баъзан баъд аз чунин дард одам дар худаш чунон амиқ пӯшида мешавад, ки аз аз нав кӯшиш кардан метарсад. Ва баъзан тақдир, соати покӣ ва озодиро интизор шуда, ду ҷони калоншударо аз нав ба ҳам мерасонад — дигар бе соя ва бе монеа.