Ду роҳ дар дохили издивоҷ: Тоқат кардан бе роҳи баромад ё омӯхтани бунёдкорӣ

Вақте ки одамон мефаҳманд, ки дар издивоҷи онҳо наздикии пешина нест, дар пеши онҳо ду роҳ меистад. Роҳи якум — солҳо тоқат кардан, ба ҳамдигар писандидан, дардро паси табассумҳои хушмуомила барои меҳмонон пинҳон кардан ва худро бовар кунондан, ки «роҳи баромад нест» ё ки «бояд барои бачаҳо тоқат кард». Аммо бозии яктарафа ҳеҷ гоҳ хонаро наҷот намедиҳад — он танҳо рӯҳи онеро, ки ҳама чизро бар дӯш мекашад, оҳиста-оҳиста месӯзонад.

Роҳи дуюм — дар худ ҷасорат ёфтан, ки дигар тазоҳур накунем ва кӯшиш кунем, ки воқеан оила бисозем: мақсадҳои муштарак ёфтан, аз сифр арзишҳои оилавии худро сохтан ва анъанаҳои зиндаро гузоштан, ки дар онҳо эҳтироми мутақобила ва дастгирӣ мавҷуд аст.

Ҳангоми сохтани меъмории Ҷаҳони Оила, ман мехостам ба одамон маҳз ҳамин имкони офариниши ростқавлонаро бидиҳам. Зеро мо бо қобилияти нигоҳ доштани оташдон таваллуд намешавем — мо ҳар рӯз сохтани оиларо меомӯзем, агар ҳарду тараф ба пешвозӣ омода бошанд.