Анатомияи ниқобҳо: Чаро мо эҳсос карданро фаромӯш кардем

Ин ҳанӯз дар ҷавонӣ оғоз меёбад, вақте ки ба ту бори аввал сенарияи бегонаро медиҳанд: ту бояд чӣ гуна шахс шавӣ, чӣ тавр дуруст рафтор кунӣ, кай ба шавҳар баромаданӣ, чанд фарзанд таваллуд карданӣ ва чӣ гуна беайб намуд карданӣ. Баъдтар рӯйхати талабот танҳо меафзояд: соҳибхонаи беайб, мутахассиси бонуфуз, модари дурахшон.

Ҳар дафъае, ки ҷаҳон ба ту «ҳаёти дурустро» меомӯзад, ту ниқоби навбатиро мепӯшӣ. Зиреҳи вазнин, зебо, аз ҷиҳати иҷтимоӣ писандида. Ва бо гузашти вақт зери ин вазнинӣ марз нест мешавад: орзуҳои аслии ту куҷоянд ва нақшҳои таҳмилшудаи бегона куҷо?

Офаридани олами ботинии худ маънои онро дорад, ки қадам ба қадам ин қабатҳоро бодиққат бардоштан. Худро нашикастан, балки аслияти худро аз зери харобаҳои тарсу интизориҳои бегона кофтан.