Номае дар бораи онҳое, ки Коинот онҳоро борҳо ва борҳо ба ҳам мерасонад

Тақдир дастхати аҷиб дорад. Чунин мешавад, ки ду нафар бори аввал якдигарро хеле пеш аз он мебинанд, ки роҳҳояшон воқеан буриш кунанд. Як нигоҳи тӯлонӣ, ки дар он хоҳиши ошкори наздик шудан, суҳбат кардан, ба мулоқот даъват кардан хонда мешавад — то ҳол шумо ҳарду комилан озод ҳастед. Аммо дар он лаҳза шармгинӣ ва тарс ғолиб меоянд. Қадам гузошта нашуд, роҳҳо ҷудо мешаванд, аммо хотираи он нигоҳ бо ягон сабаб дар дарун боқӣ мемонад.

Ҳашт ё нӯҳ соли тӯлонӣ мегузарад. Ва ногаҳон дар боз мешавад, ҳаёт шуморо боз ба ҳам мерасонад, ва дар хомӯшӣ шинохти лаҳзавӣ ва тезгузар ба амал меояд. Ҳама чиз дар дарун фарёд мезанад, ки ин тасодуф нест, аммо ҳоло аллакай ғурури мардона, тарс ё ҳолатҳои бегона намегузоранд, ки суханони соддаро ба овоз бигӯем: «Ман туро дӯст медорам. Ман ба ту эҳсосот дорам». Ва боз — ҷудоӣ барои солҳо.

Аммо Коинот ҳикояҳои анҷомёфтаро дӯст медорад. Вақте ки мо бори аввал интихоб кардан ҷуръат намекунем, вай эҳсосро нест намекунад — вай ба мо имконият медиҳад, боз, ва боз, ва боз. Вай рӯйдодҳоро такрор мекунад ва шуморо то даме ба сӯи якдигар меорад, ки шумо ниҳоят тарсро партофта, қарори ҳақиқии худро қабул кунед.