Анатомияи нофармӯшӣ: Чаро набояд аз нофаҳмӣ тарсид

Чаро одамон аз он қадар метарсанд, ки аввал сухан гӯянд ва бевосита дар бораи ҳиссиёти худ, дар бораи он чи барояшон азиз аст ва чӣ дард мерасонад, бигӯянд? Зеро ҳар якеро ҳамон як монеаи дохилӣ нигоҳ медорад: «Ногаҳон маро нафаҳманд? Ногаҳон ошкории маро қабул накунанд?».

Аммо ҳақиқати муносибатҳо ба таври ҳайратангез содда ва меҳрубон аст: агар ту дили худро кушоӣ, вале одам туро нашунавад ва нафаҳмад — пас ин танҳо одами ту нест. Ва хеле беҳтар аст, ки инро ҳозир бидонӣ ва оромона раҳояш кунӣ, на ин ки солҳо дар нофаҳмӣ зиндагӣ кунӣ ва аз гуфтани сухани зиёдатӣ битарсӣ. Ва агар дар пеши ту воқеан одами ту бошад — ӯ ҳатто пичирросии туро мешунавад.

Ҳангоми сохтани меъмории Ҷаҳони Ҷуфтҳо, ман мехостам ба ду нафар қаламрави самимияти мутлақро бидиҳам. Ҷое, ки шумо ёд мегиред бе ниқоб ва бе тарс сӯҳбат кунед, якдигарро воқеан шиносед ва ҳар рӯз ба якдигар чизи нав ёд диҳед.