«Шумо ҳис мекунед, инро аз даст додан ғайриимкон аст»: Вақте ки ду орзу якдигарро мешиносанд

Баъзан одам аз ҷавонӣ орзуи соддатарин ва поктаринро дар дил мегардонад. Масалан, як бор нармӣ ва меҳри ҳақиқиро дар хонаи касе дида, ба худ мегӯяд: «Вақте ки ман одами дӯстдошта хоҳам дошт, мехоҳам ҳар дафъа ки ӯ остонаро убур мекунад, ба пешвозаш давида бароям, ӯро гарм оғӯш гирам ва нарм бӯса кунам». Аммо зиндагӣ баъзан чунон мешавад, ки дар паҳлӯят нодуруст меистад: эҳсоси гармтарини туро як рӯз хунук тела медиҳанд ва ту ин нармиро солҳои тӯлонӣ дар қаъри дил пинҳон мекунӣ.

Ва дар ҳамин ҷаҳон одами дигаре зиндагӣ мекунад. Ва як рӯз дар гуфтугӯи ором ӯ ногаҳон пинҳонии худро иқрор мешавад: «Ман танҳо ба як чиз орзумандам — ки дар хона маро бо оғӯши гарм ва пурмеҳр пешвоз гиранд… Аммо шояд ман аз ҳад зиёд талаб мекунам?».

Не, аз ҳад зиёд не. Танҳо аз одами нодуруст. Зеро вақте ки ту одами худро вохӯрӣ — ҳама чиз имконпазир аст. Чизе ки яке аз орзу карданаш метарсад, дигаре тамоми умр орзуи бахшиданро дошт. Маҳз ҳамон вақт аз ман пурсиданд: «Аз куҷо мефаҳмам, ки ӯ ҳамон ягона аст?». Ман он вақт рӯй гардондам ва ҷавоб додам: «Шумо ҳис мекунед, инро аз даст додан ғайриимкон аст».

Ҷаҳони Ҷуфтҳо маҳз барои ҳамин шинохтан офарида шудааст — то замоне ки шумо танҳо дар ибтидои муносибат ҳастед. То ки шумо садои дили худро, эҳсосоти самимии худро шунидан гиред ва натарсед аз он ки дар бораи он чи воқеан мехоҳед, сухан гӯед. Зеро фаҳмидан, ки пеши ту сарнавишти туст, бисёр осон аст: орзуи азизтарини ту ногаҳон ҳамон хонае мешавад, ки шахси дигар тамоми умри худ онро ҷустуҷӯ мекард.