யாரும் கேட்காத ஒருவருக்கு எழுதும் கடிதம்

நாகரிகத்தின் அனைத்து பேரிரைச்சலுக்கும் இடையே ஒரு பயங்கரமான, பனிக்கட்டியான வெறுமை இருக்கிறது: உன்னிடம் யாரும் எப்போதும் கேட்டதில்லை — உனக்கு என்ன வேண்டும் என்று?

இரவில் தூங்குவதற்கு முன் நீ எதைப் பற்றி மௌனமாக இருக்கிறாய் என்பதை யாரும் ஆர்வப்படுவதில்லை. இப்போது நீ முன்னே ஓட விரும்புகிறாயா, அல்லது உயிர் பிழைக்க சுருண்டு படுத்து தூங்குவது அவசியமா என்று யாரும் கேட்பதில்லை. நீ என்ன செய்ய வேண்டும் என்று உனக்கு முடிவில்லாமல் கட்டளையிடுகிறார்கள், ஆனால் எளிய, ஆழ்ந்த கேள்வியை யாரும் கேட்பதில்லை: «இப்போது நீ எப்படி உணருகிறாய், அன்பே?».

இந்தக் கடிதம் ஒரு நினைவூட்டல்: சுவாசிக்கும் உரிமையை நீ சம்பாதிக்க வேண்டியதில்லை. உன் கண்ணீர் இயல்பானது. உன் சோர்வு புனிதமானது. உன் கோபத்திற்கு வெளியே வரும் உரிமை உண்டு. நீ குறையற்றவளாக இல்லாமல், உயிருள்ளவளாக இருக்க உனக்கு அனுமதி கொடு.