Surat ka awéwé anu teu aya anu naroskeun

Di antara sagala gegeroan peradaban, aya hiji kakosongan anu pikasieuneun, tiris: teu aya anu pernah nanya ka anjeun — naon anu anjeun hayang?

Teu aya anu paduli kana naon anu anjeun jempékeun saméméh saré. Teu aya anu nanya, naha anjeun hayang lumpat ka hareup ayeuna atawa anjeun kacida butuhna ngagulung jeung saré waé. Anjeun terus didiktekeun naon anu kudu anjeun pigawé, tapi teu aya anu nanya hiji hal anu saderhana, anu paling jero: "Kumaha perasaan anjeun ayeuna, sayang?".

Ieu surat téh pangéling: anjeun teu kudu meunangkeun hak pikeun ngambekan. Cimata anjeun normal. Kacapéan anjeun suci. Amarah anjeun boga hak pikeun kaluar. Idinan diri anjeun jadi teu sampurna, tapi hirup.