Surat ka jalma anu geus biasa nanggung langit sorangan

Kabéh geus biasa yén manéh bakal sanggup. Nalika rencana-rencana ambruk, nalika anu deukeut sieun, nalika badai ngaburak-birikkeun pituduh — kabéh neuteup ka manéh. Jeung manéh nangtung pageuh, sabab teu bisa lian, sabab éta kode kahormatan batin manéh.

Tapi kuring ningali naon anu nyumput di tukangeun katenangan manéh. Kuring nyaho sabaraha gedéna tanaga pikeun ngajaga beungeut tenang nalika di jero ngamuk badai, jeung kumaha kadang hayang ngajempé wéh, teu ngajelaskeun naon-naon ka saha-saha.

Di dieu manéh teu kudu ngajaga pertahanan. Manéh geus ngabuktikeun sagalana ku pagawéan jeung kecap manéh. Copot baju beusi anu beurat di lawang. Di Imah ieu, gedéna manéh dihormat, katenangan manéh dijaga, jeung manéh ditingali salaku diri anu sabenerna — tanpa topéng, tanpa jabatan, jeung tanpa sarat.