Surat ngeunaan jalma-jalma anu dipertemukeun deui ku Alam Semesta

Takdir boga tulisan leungeun anu luar biasa. Kadang-kadang dua jalma silih tingali pikeun kahiji kalina jauh saméméh jalanna bener-bener papanggih. Hiji pandangan anu lila, anu maca kahayang anu jelas pikeun ngadeukeutan, ngobrol, ngajak bobogohan — sabot anjeun duaan masih kénéh bébas. Tapi dina detik éta, isin jeung kagorengan ngéléhkeun. Léngkah teu dilakukeun, jalan papisah, tapi ingetan ngeunaan pandangan éta kunaon kénéh tetep aya di jero.

Ngaliwatan dalapan atawa salapan taun anu lila. Tuluy ujug-ujug panto dibuka, hirup ngahijikeun anjeun deui, jeung dina tiiseun lumangsung hiji pangwanoh anu gancang, anu nembus. Sagala di jero ngagorowok yén ieu lain kabeneran, tapi ayeuna ego lalaki, sieun, atawa kaayaan batur anu ngahalangan pikeun ngucapkeun kecap-kecap basajan: «Kuring bogoh ka anjeun. Kuring boga rasa ka anjeun». Jeung deui — papisah salila mangtaun-taun.

Tapi Alam Semesta resep carita anu réngsé. Nalika urang teu wani nyokot pilihan dina kahiji kalina, manéhna teu mupus rasa — manéhna méré kasempetan deui, jeung deui, jeung deui. Manéhna bakal ngulang kajadian-kajadian jeung mawa anjeun silih deukeut nepi ka anjeun tungtungna ngalungkeun sieun jeung nyokot kaputusan anu sabenerna.