Portat e Nëntë Botëve: Pse barazia në numra vret njeriun

✦  ⚜  ✦

Interneti premtoi të bënte njerëzimin të lirë. Bravo, eksperimenti doli me sukses: në vend të lirisë morëm një karvan grandioz hipokritësh, ku secili është i detyruar të luajë një rol të keq në një cirk të lirë.

Njerëzit u ulën në një gjendje animatorësh falas. Shoqëria, familja, të afërmit, platformat digjitale — të gjithë rreth e rrotull janë vendosur në sallën e spektatorëve me popcorn dhe një kërkesë të heshtur: «Hajde, më argëto! Jep numrin!». Dhe në pyetjen e arsyeshme të brendshme: «Më falni, a jam unë një majmun cirku në arenë?» — është e zakonshme të heshtet me turp dhe të tërhiqet me bindje kapaku i zakonshëm i klounit.

Shikoni këtë paradë maskash, në të cilën bota e civilizuar u regjistrua me dëshirë.

Ja, po kalon një grua «e fortë dhe e pavarur». Në punë ajo ka një fytyrë të hekurt të ushtarëve korporativë — mos e ndihmoftë Zoti dikë të dështojë ose të humbasë një afat. Në shtëpi ajo është e detyruar të aktivizojë menjëherë modin e një amvise model, shef kuzhine dhe nënë të përsosur, duke kaluar me kujdes këndet, vetëm për të mos e zemëruar burrin e lodhur. Dhe në rrjetet sociale — filtri i domosdoshëm i një perëndeshe të lumtur dhe të ndritshme. Dhe për gjithë këtë paradë triumfuese të virtytit, askush — absolutisht askush në këtë botë — as që e pyet: e dashur, a ke arritur të mëngjesosh sot? Për atë se si ndjehet ajo në të vërtetë, është e ndaluar të flasësh me rreptësi. Duroni, buzëqeshni dhe vazhdoni të bëni akrobaci.

Pranë saj, një burrë po e mban veten. I lodhur, vdekjeprurësisht i lodhur, i mbyllur në një armaturë të fortë hekuri. Ai e tërheq këtë barrë çdo ditë me një mendim panik: mos e ndihmoftë Zoti dikush të vërejë se ai është i lodhur. Mos e ndihmoftë Zoti dikush të shohë shterpësinë e tij ose, mos e ndihmoftë Zoti, ai të tregojë një dobësi për një moment. Shoqëria menjëherë do të vrapojë me një metër për të matur statusin e tij, portofolin dhe egërsinë e shikimit. Burri arrin deri në atë pikë sa fillon të ndjehet fajtor për dëshirat më të thjeshta, njerëzore. Ai punon deri në shterim, kthehet në shtëpi dhe mendon me faj: «Ndoshta, po kërkoj shumë… vetëm që të më presin në shtëpi me përqafime të ngrohta, pa pretendime dhe akuzime. Ndoshta, kjo është një guxim nga ana ime». Të kërkosh ngrohtësi dhe sinqeritet të gjallë në një botë pragmatizmi të triumfueshëm është bërë një krim.

Dhe pranë zhvillohet një dramë tjetër — një çift i ri. E shikon nga jashtë, dhe zemra të ngushtohet. Në vend që të ndriçojnë nga lumturia, ata me nervozizëm përpiqen të «pëlqehen nga prindërit». Njeriu po përpiqet të bëjë gjithçka përpara nënës së ardhshme, nusja po përpiqet të pëlqejë vjehrrën, të dy nervozisht kontrollojnë pritjet e të tjerëve. Ju e shihni këtë çift nga jashtë dhe nuk shihni as dashuri, as ndjeshmëri, as butësi në shikim. Në vend të një ndjenje të gjallë, lind një ndjenjë e fortë, e çuditshme: o Zot, duket se ata janë detyruar të jenë së bashku nën kërcënimin e një pistolete. Ata janë aq të angazhuar në ndërtimin e një fasade të denjë për familjen, saqë kanë harruar plotësisht se përse e morën dorën njëri-tjetrit.

Dhe çfarë po ndodh me konceptin e familjes? Familja, në vend që të jetë një strehë e trashëguar, një port i qetë dhe një burim traditash shekullore, është shndërruar në një tabelë reklamash të dukshme. Të gjitha forcat shkojnë në vitrinë: si jemi veshur para të tjerëve, çfarë makine kemi parkuar para shtëpisë, si e përshëndetëm me sjellje të mira njohuritë e nevojshme. Por sapo kalon pragun — dhe pas kësaj fasade të pastër mbretëron një shkretëtirë e djegur, një irritim i ndërsjellë dhe kaos total.

Dhe kjo panair hipokrizie kurorëzohet nga brezi i vjetër. Gjyshërit dhe gjyshërit, që kanë jetuar një jetë të madhe, në vend që të ulen me dinjitet në krye të familjes dhe të pranojnë kujdesin e merituar, shndërrohen në kërkues të frikësuar. Fëmijët e tyre të rritur as që mendojnë se si të vizitojnë prindërit, të mbështesin shëndetin e tyre ose thjesht t'i ngrohin me vëmendje. Në vend të kësaj, të moshuarit përulësisht lypin para nuseve dhe dhëndërve: «Vetëm të mos ndërhyj, vetëm të mos i zemëroj, vetëm të mos më nxjerrin jashtë». Dhe përveç kësaj, lutën të gjithë zotat: «Zoti, më ruaj nga turpi — mos qoftë, që nipërit e fqinjës të duken më të suksesshëm se të miat!». Dinjiteti i një jete të tërë është shkelur për shkak të frikave të vogla të qytetarëve.

Dhe gjithë ky panair i ngjyrshëm është futur nga algoritmet moderne në një bankë digjitale të përbashkët. Të gjithë janë barazuar, të gjithë kanë marrë emotikona të njëjta dhe janë urdhëruar të garojnë për miratimin e të tjerëve.

Kur fëmija lind, ai sjell me vete një univers të madh, të paprekur, kristalor. Ai e sheh botën si të gjallë, të pafund dhe plot mrekulli. Dhe çfarë bën mjedisi i rritur 'i mençur' me të? E godet me forcë: «Je akoma i vogël», «mos fantazoni», «bëhu si të tjerët». Komplekset e prindërve, ambiciet e tyre të papërmbushura dhe ofendimet fëminore kalojnë si një rrotë e rëndë mbi shpirtin e fëmijës. Dhe pastaj ata të njëjtët të rritur e çojnë fëmijën e tyre njëzetvjeçar te psikoterapistët, duke e thyer duar: «Nga vjen kjo boshllëk dhe nevrozë në të?». Po nga ju. Ju vetë e keni shkelur universin e tij në pesë vjet.

Kur fëmija nuk thyhet, kur disciplina është e kujdesshme, por jo poshtëruese, kur çdo ëndërr dhe qëllim i tij takon në shtëpi një mur të besueshëm mbështetjeje — fëmija rritet pa komplekse, pa frikën e përhershme të refuzimit. Ai rritet zot i fatit të tij.

Pikërisht për këtë në VIA AD ME hapësira për fëmijë është e ndarë me precizitet të jashtëzakonshëm.

Për fëmijët që janë rritur dhe dëshirojnë të krijojnë me vetëdije, është krijuar atelieri ynë — L’Atelier Jeunesse. Kjo është një laborator krijues i mbyllur. Jo për kodin e thatë dhe rutinën teknike — por për krijim të pastër: përralla, art vizual, animacion, muzikë, projektet e para krijuese. Atje nuk do të ketë kurrë botë të rriturish, nuk ka mesazhe personale dhe nuk ka toksicitet. Dhe bashkimi në ekipe krijuese është i mundur vetëm me miratimin e prindërve, të cilët i njohin personalisht pjesëmarrësit.

Portat e Nëntë Botëve

Dhe në zemrën e Shtëpisë janë ndërtuar Portat e Nëntë Botëve.

Kjo nuk është një zyrë pasaportash dhe as një kafaz për moshat. Këto janë nëntë botëra të brendshme sakrale të njeriut, ku ju hiqet detyrimi për të gënjyer, për të u përkulur dhe për të kënaqur:

I. HER WORLD — një strehë sakrale për gratë. Një vend ku hiqet maska e «mësueses së duruar», ku rikthehet e drejta për pushim, bukuri, shëndet dhe qetësi shpirtërore.

II. HIS WORLD — vendi i nderit mashkullor dhe forcës së qetë. Një hapësirë ku përfundimisht hiqet armatura prej hekuri, ku nuk është e nevojshme të justifikohesh për lodhjen tënde dhe për dëshirën për t'u kuptuar, ngrohur dhe pranuar pa pretendime.

III. COUPLES — tempulli i dyve. Territori i dashurisë së sinqertë, butësisë dhe vlerave të përbashkëta, ku hyrja për të afërmit, këshilltarët dhe zhurmuesit është e mbyllur fort.

IV. GOLDEN — mosha e artë e dinjitetit. Një hapësirë ku brezat e moshuar jetojnë për veten e tyre dhe qetësinë e tyre, të lirë nga poshtërimi i përuljes para fëmijëve.

V. FAMILY — një strehë e vërtetë familjare, ku krijohen traditat familjare dhe ngrohtësia e zjarrit të shtëpisë, e jo një vitrinë false për sytë e të tjerëve.

VI. BABY — bota e hapave të parë dhe pastërtisë kristal. Mbrojtje e kujdesshme e moshës më të ndjeshme, ku vendoset besimi bazë në jetë.

VII. KIDS — një univers në lulëzim i fëmijërisë. Një hapësirë imagjinatash, lojërash dhe përrallash, ku bota e brendshme e fëmijës mbrohet nga presioni dhe komplekset e të rriturve.

VIII. TEENS — territori e rritjes. Bota e brendshme e adoleshentit, ku personaliteti kërkon boshtin e tij, i mbrojtur nga talljet dhe cinizmi i turmës.

IX. HORIZON — horizonti i rinisë. Koha e shpresave të mëdha, romantikës, kërkimit të thirrjes së tij dhe hapave të parë në jetën e rritur me kokën lart.

Dhe në qendër të kësaj arkitekture shkëlqen AI MIRROR (Reflection Core) — pasqyra e qenies suaj të vërtetë, që ndihmon të shikoni brenda vetes pa pasqyra të deformuara të opinionit publik.

Kur kur delni në perimetrin e jashtëm — në The Heritage District ose dritën sociale THE ECHO — hyn në fuqi ligji kryesor i Shtëpisë: paprekshmëria absolute e autorësisë dhe emrit tuaj.

Këtu nuk ka bota, nuk ka klonë dhe nuk ka parazitë rrjetesh. Askush dhe kurrë nuk do të vjedhë emrin tuaj, fytyrën tuaj ose frytet e krijimtarisë tuaj. Ju jeni të pranishëm në botë me emrin tuaj të vërtetë dhe me dinjitet mbretëror.

Interneti masiv ka barazuar të gjithë në të drejtën për të qenë të zhurmshëm, të rremë dhe thellësisht të palumtur në maskat e tyre të pafundme.
Ne e lëmë këtë cirk të lirë pas portave.

Portat janë të hapura. Hiqni armaturën — jeni në shtëpi.