Një botë që nis me një pauzë

Interneti dikur premtoi t'i bashkojë njerëzit, por në vend të kësaj u shndërrua në sheshin më të mbytur dhe më të zhurmshëm të planetit. Në një vend ku secili kërkon çdo sekondë vëmendjen tënde, imponon standarde dhe gjykon jetët e të tjerëve përmes ekraneve të ftohta.

Gruas nuk i duhet më një vitrinë tjetër për të shikuar lumturinë e të tjerëve. Asaj i duhet një shenjtërore për t'u kthyer më në fund nga vetja.

Ky Ditar nuk fillon me nisje dhe as me manifest. Ai fillon me një pauzë. Në momentin kur mbyll derën përballë të pafundmeve «duhet të», dhe mbetesh në heshtje absolute. Prologu nuk nevojitet për shpjegime — ai nevojitet për të marrë një frymëmarrje të parë të ndershme dhe për të kujtuar se bota jote e vërtetë fillon nga vetja jote.