Letër për atë që askush nuk e pyeti

Mes gjithë zhurmës shurdhuese të civilizimit ekziston një zbrazëti e ftohtë dhe e frikshme: askush dhe kurrë nuk të ka pyetur — po ti, çfarë dëshiron?

Askush nuk interesohet për atë për të cilën hesht para gjumit. Askush nuk pyet nëse dëshiron të vraposh përpara tani apo nëse të është jetike të mblidhesh si top dhe thjesht të flesh. Të diktojnë pa fund se çfarë duhet të bësh, por askush nuk bën pyetjen elementare e të shenjtë: «Po si ndihesh tani, e dashur?».

Kjo letër është një kujtesë: nuk je e detyruar të meritosh të drejtën për të marrë frymë. Lotët e tu janë normalë. Lodhja e tua është e shenjtë. Zemërimi i tu ka të drejtë të dalë jashtë. Lejo vetes të jesh jo e përsosur, por e gjallë.