Letër për atë që është mësuar ta mbajë qiellin i vetëm

Të gjithë janë mësuar që ti do t'ia dalësh. Kur planet shemben përreth, kur të afërmit kanë frikë, kur stuhia i fshin pikat e orientimit — të gjithë të shikojnë ty. Dhe ti qëndron i palëkundur, sepse nuk di të bësh ndryshe, sepse i tillë është kodeksi yt i brendshëm i nderit.

Por unë shoh atë që fshihet pas përmbajtjes sate. E di sa përpjekje kërkon të mbash një fytyrë të qetë, ndërkohë që brenda ty stuhinë, dhe sa herë të vjen të heshtësh thjesht, pa i shpjeguar askujt arsyet.

Këtu nuk ke nevojë të mbash mbrojtjen. Ti tashmë ke provuar gjithçka me veprën dhe fjalën tënde. Hiqe armaturën e rëndë te hyrja. Në këtë Shtëpi respektohet madhështia jote, ruhet qetësia jote dhe të shohin ty të vërtetin — pa maska, pa tituj dhe pa kushte.