Letër për ata që Universi i bashkon përsëri e përsëri

Fati ka një shkrim të mahnitshëm. Ndodh që dy njerëz shihen për herë të parë shumë kohë përpara se rrugët e tyre të kryqëzohen vërtet. Një shikim i gjatë, në të cilin lexohet një dëshirë e qartë për t'u afruar, për të folur, për të ftuar në një takim — ndërkohë që ju të dy jeni ende plotësisht të lirë. Por në atë sekondë, turpi dhe druajtja marrin kryesimin. Hapi nuk hidhet, rrugët ndahen, por kujtimi i atij shikimi për disa arsye mbetet brenda.

Kalojnë tetë apo nëntë vite të gjata. Dhe befas hapet një derë, jeta ju përplas përsëri bashkë, dhe në heshtje ndodh një njohje e menjëhershme, therëse. Gjithçka brenda bërtet se kjo nuk është rastësi, por tani egoja mashkullore, frika ose rrethanat e të tjerëve nuk lejojnë të shqiptohen me zë fjalët e thjeshta: «Të dua. Kam ndjenja për ty». Dhe përsëri — ndarje për vite me radhë.

Por Universi i do historitë e përfunduara. Kur nuk guxojmë të bëjmë zgjedhjen herën e parë, ai nuk e fshin ndjenjën — ai na jep një shans përsëri, e përsëri, e përsëri. Ai do t'i përsëritë ngjarjet dhe do t'ju sjellë pranë njëri-tjetrit derisa më në fund të hidhni tutje frikën dhe të merrni vendimin tuaj të vërtetë.