Faqe pa fjalë: E drejta për të bërtitur dhe për heshtje

Pas fasadës madhështore të çdo gruaje të fortë fshihet gjithmonë një dhomë për të cilën nuk di askush. Një vend ku grumbullohet dhimbja e pashprehur, ku fshihen fyerjet dhe ku gruaja lodhet së qeni mur i pathyeshëm për të gjithë rreth saj.

Në kulturën VIA AD ME ekziston një ligj: këtu nuk ka sallë spektatorësh. Këtu nuk ka gjykime, pëlqime dhe sy kureshtarë të tjerëve.

Ndonjëherë duhet thjesht të heshtësh. Të rrish atje ku nuk ka shkronja, por vetëm ti dhe pauza. E ndonjëherë — të lësh një mendim me zë: të shprehesh vetëm me veten, të qash në errësirë, të derdhësh zemërimin e grumbulluar dhe të dish se ky klithmë shpirti do të mbetet përgjithmonë e vulosur në fshehtësi. Pastrimi nuk ndodh në publik. Ai ndodh prapa skenës, në heshtjen e bekuar.