පරිණතභාවයේ අන්ත දෙක: යැදීම හා විනාශකාරී මැදිහත්වීම අතර

පරම්පරා අතර සම්බන්ධතා නිරීක්ෂණය කරන විට, මම බොහෝ විට එකම නාට්‍යය දුටුවෙමි: දෙමාපියන්ට තමන්ගේම රැඳී සිටීමේ තැනක් නොමැති විට, ඔවුන් නොවැළැක්විය හැකි ලෙස අන්ත දෙකෙන් එකකට වැටෙති. සමහරු දරුවන් ඉදිරියේ යැදීමට පටන් ගනී, අනවශ්‍ය වචනයක් කීමට බිය වේ, සහ අන් අයගේ භූමිකා රඟපාති — නැති නොවී සිටීමට, ඔවුන් කෙරෙහි අවම වශයෙන් බිඳක් හෝ අවධානය ලැබීමට.

තවත් සමහරු ප්‍රතිවිරුද්ධ, ඊටත් වඩා අන්තරායකර මාවත තෝරා ගනී — ඔවුන් තරුණ පවුලේ ජීවිතය තුළ අතිශය ක්‍රියාශීලී වෙති. සැබෑ තත්ත්වයන් හෝ හදවත් දෙකක් අතර සැබවින්ම සිදුවන්නේ කුමක්ද යන්න නොදැන, ඔවුන් තම උපදෙස්, ඇගයීම් සහ නීති රීති සමඟ ඇතුළු වෙති.

ස්වර්ණ ලෝකයේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය නිර්මාණය කිරීමේදී, මම වැඩිහිටි පරම්පරාවට නැවත වරක් තමන් තුළම ඇති අභ්‍යන්තර ආධාරකය දැනගැනීමටත්, ඔවුන්ට තමන්ගේම ජීවිතයක් ගත කළ හැකි බවත් එසේ කළ යුතු බවත් දැනීමටත් අවස්ථාව ලබා දීමට මම කැමති වීමි. මෙය අර්ථයේ සංවෘත අවකාශයකි; එහිදී මිනිසෙකුට අවධානය ලබා ගැනීම සඳහා යටත් වීමටවත්, තම දරුවන්ගේ පවුලට මැදිහත් වීමෙන් තමන් තහවුරු කර ගැනීමටවත් අවශ්‍ය නැත.