«Don it dovdet, dan it ii leat vejolaš guđđet»: Go guokte niehtu dovdet guhttege

Muhtumin olmmoš doalvu sisttis iežas oktageardánimusa ja puhtamus niehtu juo nuorravuođa rájis. Ovtta lági, go son lea oaidnán duohta láđisvuođa eará ruovttus, son sávaldaga iežas siste: «Go mulla lea ráhkis olmmoš, mun háliidan juohke háve, go son rasttilda láhtti, viehkat su vuostái, gitta fanahit ja láđisvuođain cummit». Muhto eallin dávjá ordne nu, ahte lahkosis lea olmmoš, guhte ii leat dat: du lieggaseamos miella vuosttaldat goiká, ja don čiehkadat dan láđisvuođa syvvái siste guhká jagiid.

Ja gos nu eatnamis dáppe eallá nubbi olmmoš. Ja ovtta háve jaskes ságastagas son fáhkka muitala čiegusimusas: «Mun niehkun dušše ovtta — ahte ruovttus váldojit mu vuostái liegga, ráhkis fanahusain… Muhto, vejolaččat, mun jearan ollu menddo?».

Ii, it jeara ollu menddo. Don jearat dušše boasttut olbmos. Dasgo go don deaivvadat iežat olbmo — buot lea vejolaš. Dasgo dat, maid nubbi bala ge niehkut, nubbi lea olles eallin niehkun addit. De goit mu jearahalle: «Movt mun dovddan, ahte son lea dat?». De mun jorgalain ja vástidin: «Don it dovdet, dan it sáhte guđđet».

Duohtavuohta Páraid lea ráhkaduvvon juste dán dovdamii — go don leat ain oktavuođa álggus. Vai don álggát guldalit iežat váimmu, iežat duohtalaš dovdomiid ja it bala hupmat das, maid háliidat duođas. Dasgo ipmirdit, ahte don leat ovddas duhtavaš, lea hui álki: du eanemus rávkkehahtti niehku fáhkka šaddá juste dat ruoktu, man nubbi olmmoš lea ohcan olles eallimiš.