ڇڏيان ٿي. آزاد ڪيان ٿي. معاف ڪيان ٿي. رها ڪيان ٿي

عورت جي فطرت هميشه جي خدمت ۽ ٻين جي سهولت مان ٺهيل ناهي. صدين کان عورتن کي سيکاريو ويو: ”ڪاوڙ نه ڪر، تون ته نرم آهين. سهي ڪر، تون ته عقلمند آهين.“ ۽ اسان دک ڳهڻ جا عادي ٿي وياسين، زهريلو بار گڏ ڪندي جيڪو جسم ۽ روح کي تباهه ڪري ٿو.

هن جي دنيا جو فلسفو اندروني آزادي جي عظيم رسم تي بيٺل آهي.

هڪ لمحو اچي ٿو جڏهن حد ڏانهن وڃي چوڻ گهرجي: ”مان هر اهو ڇڏيان ٿي جيڪو منهنجو نه هو. مان ٻين جا قرض آزاد ڪيان ٿي. مان پنهنجي ڪمزورين کي معاف ڪيان ٿي. مان زندگي لاءِ جاءِ رها ڪيان ٿي.“ هي دنيا جي خلاف بغاوت ناهي. هي گهر واپسي آهي — پنهنجي پاڪيزگي، سڪون ۽ شاهي وقار ڏانهن.