خط لکيل انهن بابت جن کي ڪائنات بار بار هڪ ٻئي سان ملائي ٿي

تقدير جو لکڻ عجيب آهي. ائين ٿيندو آهي ته ٻه ماڻهو هڪ ٻئي کي گهڻو اڳ ڏسي وٺن ٿا، ان کان اڳ جو سندن رستا واقعي هڪ ٻئي سان ملن. هڪ ڊگهي نگاه، جنهن ۾ صاف پڙهي سگهجي ٿو ته ويجهو اچڻ، ڳالهائڻ، ڊيٽ تي سڏڻ جي چاهه — جڏهن توهان ٻئي اڃا مڪمل آزاد آهيو. پر ان لمحي ۾ شرم ۽ جهجھڪ غالب اچي وڃي ٿي. قدم نه ٿو کڄي، رستا جدا ٿي وڃن ٿا، پر ان نگاه جي ياد ڪنهن سبب اندر ئي رهجي وڃي ٿي.

اٺ يا نو ڊگها سال گذري وڃن ٿا. ۽ اوچتو دروازو کلي ٿو، زندگي توهان کي ٻيهر آمهون سامهون آڻي ٿي، ۽ خاموشيءَ ۾ هڪ لمحي ۾، تيز ۽ چيريندڙ سڃاڻپ ٿئي ٿي. اندر سڀ ڪجهه رڙ ڪري ٿو ته هي اتفاق نه آهي، پر هاڻي مرداڻو انا، ڊپ يا ٻين جا حالتون اهي سادا لفظ چوڻ نه ٿيون ڏين: «مان تو سان محبت ڪريان ٿو. مون کي تو لاءِ جذبا آهن». ۽ ٻيهر — سالن تائين جدائي.

پر ڪائنات مڪمل ڪهاڻيون پسند ڪري ٿي. جڏهن اسان پهريون ڀيرو فيصلو ڪرڻ جي همت نه ٿا ڪريون، ته اها جذبي کي ميساري نٿي — اها اسان کي ٻيهر، ۽ ٻيهر، ۽ ٻيهر موقعو ڏئي ٿي. اها واقعا ورجائيندي رهندي ۽ توهان کي هڪ ٻئي ڏانهن آڻيندي رهندي، تان جو توهان آخرڪار ڊپ کي ڇڏي پنهنجو سچو فيصلو ڪري وٺو.