Duas estremidades de sa maduresa: Intre s'aduladura e s'ingerèntzia distrutiva

Osservende sas relatziones intre generatziones, apo bidu a s'ispissu su matessi dramma: cando sos genitores non tenent unu puntu de apògiu propriu, rùent inevitabilmente in una de sas duas estremidades. Unos cumintzant a adulare sos fizos, timint de nàrrere una paràula de tropu e giogant ròlos alienos — petzi pro non si pèrdere, petzi pro chi lis siat mustrada mancu una stizighedda de atentzione.

Àteros seberant sa via contrària, ancora prus perigulosa — diventant tropu ativos in sa vida de sa famìlia giovana. Non connoschende ni sas circunstàntzias beras, ni su chi in realidade sutzedet intre duos coros, intrant cun sos cussìgios, sas valutatziones e sos òrdines issoro.

Cando aiat faghènde s'architetura de su Mundu Doradu, cherìa dare a sa generatzione prus manna sa possibilidade de torrare a sentire sa base issoro interna e de cumprèndere chi podent e depent bìvere sa vida issoro. Custu est unu logu serradu de sentidu, in ue sa persone non tenet prus bisòngiu de fàghere sa corte pro atentzione, nen de si cunfirmare a ispesu de s'inghitzu in sa famìlia de is fìgios suos.