Lettera subra a cussos chi s'Universu torrat a giùnghere s'una cun s'àteru

Su destinu tenet una grafia ispantosa. Capitat chi duos si bient pro sa prima borta meda in antis chi is caminos issoro si croven de beru. Un'ischirida longa, in ue si leghet unu disìgiu craru de s'acurtziare, de faeddare, de invidare a unu cummitiu — mentras ambos sezis ancora cumpletamente lìberos. Ma in cussa segunda sa timidesa e sa vergonza bint. Su passu no est fattu, is caminos si separant, ma sa memòria de cussa ischirida, pro carchi motivu, abarrat intro.

Passant longos otto o noe annos. E a subitu s'abbrit una janna, sa vida bos torrat a giùnghere, e in su silèntziu acontesset un'ammentu subitanu e istrintu. Totu intro iscriet chi custu no est casu, ma como già s'egò de s'òmine, sa paura o is circustàntzias de àteros no lassant nàrrere a boghe arta is paràulas simpres: «Ti amo. Tenzo sentimentos pro tene». E torrat a bortas — separassione pro annos.

Ma s'Universu amat is istòrias cumpletas. Cando no nos faghimus coràgiu de isseberare sa prima borta, issu no iscancellat su sentimentu — nos donat un'oportunidade torrat a torrat, e torrat, e torrat. At a torrare a fàghere is eventos e bos at a giùnghere s'unu a s'àteru fintzas a cando, a sa fine, no bogheis sa paura e no pigheis sa detzisione bostra de beru.