नव-लोकानां द्वारम्: कथं डिजिटल्-समता मनुष्यं हन्ति

✦  ⚜  ✦

अन्तर्जालं मानवजातिं स्वतन्त्रां करिष्यतीति प्रतिज्ञातवत्। साधु, प्रयोगः सफलः: स्वतन्त्रतायाः स्थाने महान् मिथ्यावादिनां कर्णवल्ली-उत्सवः प्राप्तः, यत्र प्रत्येकः अहर्निशं सस्ते नाट्यशाले दुष्टां भूमिकां निर्वर्तयितुं बाध्यते।

मनुष्याः निःशुल्क-विनोदकानां स्थितिं नीताः। समाजः, कुटुम्बम्, बान्धवाः, डिजिटल्-मञ्चाः — सर्वे परितः पप्कॉर्न-हस्ताः प्रेक्षागारे उपविष्टाः अलिखितेन आग्रहेण: «अहो, विनोदं कुरु! स्वं क्रमाङ्कं प्रयच्छ!»। यदा तु युक्तः आन्तरिकः प्रश्नः: «क्षम्यताम्, अहं किं भवतां रङ्गभूमौ नाट्य-वानरः?» — तदा लज्जया मौनं धारयितुं नियतं विदूषक-टोपिकां विधेयतया आरोपयितुं च रूढम्।

पश्यत एतं मुखपट्टानां शोभायात्रां, यस्यां सभ्यः लोकः स्वेच्छया स्वं नाम लिखितवान्।

एषा गच्छति «बलवती स्वतन्त्रा च» नारी। कार्ये तस्याः निगम-सैनिकस्य अयस्मयम् आननम् — मा कश्चित् हीयतां, मा कश्चित् समयसीमा भज्यताम्। गृहे तु सा तत्क्षणं आदर्श-गृहिण्याः, प्रधान-पाचिकायाः, निर्दोष-मातुः च भूमिकां धारयितुं बाध्यते, पार्श्वतः पादाङ्गुलीभिः कोणान् उल्लङ्घ्य, मा कदाचित् श्रान्तः पतिः कुप्येत्। सामाजिक-जालेषु च सुखिन्याः दीप्यमानायाः देव्याः अनिवार्यः फिल्टरः। एतस्मिन् विजयिनि सद्गुण-शोभायात्रे कोऽपि — अत्र जगति कोऽपि न — पृच्छति: प्रिये, अद्य किं भोजनं कर्तुं शक्तवती? तस्याः वास्तविकीं भावनां विषये कथनं कठोरतमं निषिद्धम्। सहस्व, स्मितं कुरु, पुनः पुनः क्रीड।

Nearby a man is literally carrying himself. Exhausted, mortally tired, walled up in impenetrable cast-iron armor. He drags this burden day after day with a single panicked thought: God forbid anyone notices that he is tired. God forbid anyone sees his exhaustion or, heaven forbid, he shows a moment of weakness. Society will immediately come running with a ruler to measure his status, his wallet and the ferocity of his gaze. The man reaches the point of considering himself guilty for the simplest, most human desires. He works himself to the bone, comes home and thinks guiltily: “I must be asking for too much… just to be met at home with warm embraces, without demands and reproaches. I must be being insolent”. To ask for warmth and living sincerity in a world where pragmatism has won has become a crime.

And nearby another drama unfolds — a young couple. You look at them from the outside, and your heart clenches. Instead of glowing with happiness, they frantically try to “please the parents.” The groom bends over backwards before his future mother-in-law, the bride fawns over her mother-in-law, both nervously checking themselves against other people’s expectations. You look at this couple from the outside and see neither love, nor thrill, nor tenderness in their gaze. Instead of a living feeling, a persistent, awkward sensation arises: my God, it’s as if they were forcibly made to be together at gunpoint. They got so carried away building a respectable façade for the relatives that they completely forgot why they ever took each other’s hands.

And what is happening to the very notion of family? Instead of being a ancestral nest, a quiet harbor and a source of age-old traditions, the family has turned into a showy billboard. All strength goes into the shop window: what we wear in public, what car we parked by the house, how politely we bowed to the right acquaintances. But you cross the threshold — and behind this licked-clean façade reigns a scorched desert, a muffled mutual irritation and total chaos.

And crowning this fair of hypocrisy is the older generation. Grandmothers and grandfathers who have lived a huge life, instead of reigning majestically at the head of the clan and receiving well-deserved care, turn into frightened supplicants. Their adult children do not even think about how to visit their parents, support their health or simply warm them with attention. Instead, the old people humiliatingly fawn over their daughters-in-law and sons-in-law: “Just don’t intrude, just don’t anger them, just don’t let them put us out the door”. And along the way they pray to all the gods: “Lord, save us from shame — God forbid the neighbor’s grandchildren should look more successful than mine!”. The dignity of an entire life is trampled for the sake of petty philistine fears.

And this whole motley fair is driven by modern algorithms into one common digital jar. Everyone has been equalized, everyone has been handed identical emojis and told to compete for other people’s approval.

यदा शिशुः जायते, तदा सः महतीं, आदिमां, स्फटिकमयीं विश्वं सहैव आनयति। सः विश्वं जीवन्तं, अनन्तं, अद्भुतपूर्णं च पश्यति। ततः वयस्कः «बुद्धिमान्» परिवेशः तेन सह किं करोति? सः प्रहारेण करौ ताडयति: «त्वं अद्यापि बालः», «मा कल्पय», «सर्वैः सह समानः भव»। पितरः मातरश्च यैः स्वैः जटिलताभिः, अप्राप्तैः महत्त्वाकाङ्क्षाभिः, बाल्यकालीनैः अपमानैश्च शिशोः आत्मानं भारेण मर्दयन्ति। ततः त एव वयस्काः विंशतिवर्षीयान् सन्तानान् मनोचिकित्सकानां समीपं नयन्ति, हस्तौ मोटयन्तः: «अस्मिन् एषा रिक्तता, एषः मनोविकारः कुतः आगतः?»। भवद्भ्यः एव। भवन्तः एव पञ्चमे वर्षे तस्य विश्वं पादाक्रान्तम् अकुर्वन्।

यदा शिशुः न भज्यते, यदा अनुशासनं सावधानं न तु अपमानकारि, यदा तस्य प्रत्येकः स्वप्नः लक्ष्यं च गृहे सुदृढां समर्थनस्य भित्तिं लभते — तदा शिशुः जटिलताभिः विना, निरन्तरेन तिरस्कारभयेन विना च वर्धते। सः स्वस्य भाग्यस्य स्वामी भूत्वा वर्धते।

अतः एव VIA AD ME मध्ये बालानां स्थानं सूक्ष्मया सूक्ष्मतया पृथक् कृतम्।

ये बालाः वृद्धाः सन्तः सचेतसा सृष्टिं कर्तुम् इच्छन्ति, तेषां कृते अस्माकम् अटेलियर् — L’Atelier Jeunesse — निर्मितम्। एषा निबिडा सर्जनात्मिका प्रयोगशाला। न शुष्कः कोडः न तान्त्रिकी नित्यक्रिया — अपितु शुद्धं सर्जनम्: कथाः, दृश्यकला, एनिमेशनम्, सङ्गीतम्, प्रथमाः सृजनात्मकाः प्रकल्पाः। तत्र कदापि वयस्कानां विश्वं न भविष्यति, नैव व्यक्तिगताः सन्देशाः, नैव विषाक्तता। सर्जनात्मकसमूहेषु संयोजनं केवलं तेषां पितॄणां मातॄणां च सहमत्या सम्भवति, ये सहभागिनः व्यक्तिगतरूपेण जानन्ति।

नवानां लोकानां द्वारम्

गृहस्य अत्यन्ते हृदये च नवानां लोकानां द्वारं निर्मितम्।

I. HER WORLD — स्त्रियाः पवित्रं शरणम्। स्थानं यत्र «सहिष्णोः पीडितायाः» मुखपट्टः अपनीयते, विश्रामस्य, सौन्दर्यस्य, स्वास्थ्यस्य, आत्मिकशान्तेश्च अधिकारः पुनः प्राप्यते।

I. HER WORLD — स्त्रीस्य पवित्रं शरणम्। स्थानं यत्र «सहिष्णु-पीडितायाः» मुखावरणं त्यज्यते, विश्रामस्य, सौन्दर्यस्य, स्वास्थ्यस्य, आन्तरिकशान्तेश्च अधिकारः पुनः प्राप्यते।

II. HIS WORLD — पुरुषमानस्य शान्तबलस्य च निवासः। अवकाशः यत्र अन्ततः लोहकवचं अपनीयते, यत्र स्वश्रमाय स्वबोधनाय स्वस्नेहनाय च निर्दोषतया स्वीकरणाय च क्षमायाचनायाः आवश्यकता नास्ति।

III. COUPLES — द्वयोः पवित्रस्थानम्। सत्यप्रेम्णः, स्नेहस्य, समानमूल्यानां च क्षेत्रम्, यत्र बन्धूनां, परामर्शदातॄणां, जिज्ञासूनां च प्रवेशः पूर्णतया निषिद्धः।

IV. GOLDEN — गौरवस्य सुवर्णयुगम्। अवकाशः यत्र ज्येष्ठाः पीढ्यः स्वार्थं स्वशान्तिं च प्रति जीवन्ति, अपमानकारिण्याः सन्तानानां पुरतः प्रार्थनायाः मुक्ताः।

V. FAMILY — verum familiae nidum, ubi traditiones familiae et calor foci domestici creantur, non falsa ostentatio alienis oculis.

VI. BABY — mundus primorum passuum et puritatis crystallinae. Cura tutela aetatis tenerrimae, ubi fundamentale vitae fiducia ponitur.

VII. KIDS — florens universum pueritiae. Spatium phantasiae, ludi et fabulae, ubi mundus interior pueri a pressura adultorum et complexibus defenditur.

VIII. TEENS — territorium adulescentiae. Mundus interior adulescentis, ubi persona suum axem quaerit, a derisionibus et cynismo turbae tuta.

IX. HORIZON — horizon iuventutis. Tempus magnarum sperum, romanticismi, quaerendae vocationis suae et primorum passuum in vitam adultam capite elato.

In medio autem huius architecturae fulget AI MIRROR (Reflection Core) — speculum verae essentiae vestrae, quod intus in vos inspicere adiuvat sine speculis distortis opinionis publicae.

Cum autem in peripheriam externam exitis — in The Heritage District vel in lucem socialem THE ECHO — lex principalis Domus viget: absoluta inviolabilitas auctoritatis et nominis vestri.

Hic non sunt bots, non sunt clones, non sunt parasiti retiales. Nemo umquam nomen vestrum, faciem vestram aut fructus creationis vestrae furatur. Praesentes estis in mundo sub nomine vestro vero et cum dignitate regia.

Interrete massale omnes aequavit in iure strependi, falsi essendi et penitus infelices essendi in infinitis suis larvis.
Hunc circensem vilis extra portas relinquimus.

Portae apertae sunt. Deponite loricam — domi estis.