सीमायाः विषये पत्रम्, यां पितरौ कदापि न अतिक्रमितुं शक्नुतः

न किमपि ततः भयानकतरं क्षणं, यदा त्वं ज्येष्ठेभ्यः स्वगृहस्य द्वाराणि शुद्धेन सच्चेन हृदयेन उद्घाटयसि, प्रत्युत्तरे तु तव पृष्ठतः कुतन्त्राणि षड्यन्त्राणि च आरभ्यन्ते। यदा पितरौ तटस्थतां विस्मरतः तथा अन्धाः सन्तः स्वपुत्रस्य स्वपुत्र्याः वा पक्षं द्वितीयस्य जीवनसहचरस्य विरुद्धं तिष्ठन्ति।

परकीये संयोगे हस्तक्षेपं कुर्वन्तः पितरौ बहुधा निश्चिताः भवन्ति यत् ते सम्यक् आचरन्ति। परन्तु ते सर्वं सत्यं न जानन्ति, न च अवगच्छन्ति यत् कियत् विनाशकं, अनिवारणीयं दुःखं अन्यस्मै मनुष्याय ददति तथा स्वकीयानां पौत्राणां भाग्यानि कथं विकलानि कुर्वन्ति, तेषां जगत् खण्डशः विदारयन्तः।

इदं पत्रं अहं लिखामि कुलमर्यादायाः परमविधेः स्मारकत्वेन: स्वबालानां गृहे कदापि न्यायाधीशौ मा भूतम्। न कापट्यं रचयत, न अविभाज्यं विभजत, न च तेभ्यः जीवनयापनं शिक्षयत। भवतोः आह्वानं शान्तप्रकाशः स्नेहपोषणं च, न तु तादृशी शक्तिः या अन्यैर्निर्मितं विनाशयति।