प्रौढत्वस्य द्वौ अन्तौ: अनुनयनस्य विनाशकरी हस्तक्षेपस्य च मध्ये

पीढीनां सम्बन्धान् निरीक्षमाणा अहं बहुशः तमेव नाटकं दृष्टवती: यदा पित्रोः स्वकीयः आधारबिन्दुः न भवति, तदा तौ अवश्यमेव द्वयोः अन्तयोः एकतमं प्रविशतः। केचन पुत्रान् प्रति अनुनयं कर्तुं आरभन्ते, अतिरिक्तं शब्दं वक्तुं बिभ्यति, अन्येषां भूमिकाः क्रीडन्ति — केवलं मा विलुप्ताः भवेयुः, केवलं काचित् जलबिन्दुः आकर्षणस्य प्रदर्श्येत इति।

अपरे विपरीतं, ततोऽपि भयानकतरं मार्गं वृण्वन्ति — ते युवकुटुम्बस्य जीवने अत्यधिकाः सक्रियाः भवन्ति। न वास्तविकान् परिस्थितीः जानन्ति, न च यत् द्वयोः हृदययोः मध्ये वस्तुतः घटते तत्, तथापि स्वैः उपदेशैः मूल्याङ्कनैः विधानैश्च प्रविशन्ति।

स्वर्णमयस्य जगतः स्थापत्यं निर्माय, अहं ज्येष्ठाय वयसे पुनः स्वकीयाम् आन्तरिकीं आश्रयभूमिं अनुभवितुं तथा च स्वजीवनं जीवितुं शक्नुवन्ति तथा जीवितव्यम् इति बोधयितुम् ऐच्छम्। इदं अर्थस्य निगूढं क्षेत्रम्, यत्र मनुष्यः न तु आकर्षणार्थं चाटुकारितां कर्तुं आवश्यकतां अनुभवति, न च स्वकीयानां सन्तानानां कुटुम्बे हस्तक्षेपेण आत्मप्रतिष्ठां कर्तुम्।