«त्वं अनुभविष्यसि, एतत् अतिक्रमितुं न शक्यते»: यदा द्वे स्वप्ने परस्परं जानीतः

कदाचित् मनुष्यः स्वयुवावस्थातः एव सरलतमां शुद्धतमां च स्वप्नं हृदि बिभर्ति। यथा, कदाचित् परगृहे सत्यां स्नेहलतां दृष्ट्वा स्वगतं चिन्तयति: «यदा मम प्रियः भविष्यति, तदा यदा सः द्वारं लङ्घयति, तदा अहं तस्य अभिमुखं धावित्वा गाढं परिष्वज्य स्नेहेन चुम्बितुम् इच्छामि»। परन्तु जीवनं कदाचित् तथा भवति यत् समीपे अन्यः एव तिष्ठति: तव उष्णतमः भावः कदाचित् शीतलतया प्रतिक्षिप्तः, त्वं च तां स्नेहलतां दीर्घाणि वर्षाणि गभीरे गुप्तं रक्षसि।

अन्यत्र च अस्मिन्नेव लोके अन्यः मनुष्यः वसति। कदाचित् शान्ते सम्भाषणे सः स्वगूढतमं प्रकटयति: «अहं केवलम् एकं स्वप्नं पश्यामि — यत् गृहे मां उष्णैः प्रेमपूर्णैः परिष्वङ्गैः अभिवदेयुः… परन्तु कदाचित् अहं अत्यधिकं याचे?»।

न, न अत्यधिकम्। केवलं तस्य समीपे न। यतः यदा त्वं स्वस्य मनुष्यं मिलिष्यसि — सर्वं सम्भवम्। यत् एकः स्वप्नदर्शनादपि बिभेति, तत् अन्यः आजीवनं दातुं स्वप्नं दृष्टवान्। तदैव मां अपृच्छन्: «कथम् अहं ज्ञास्यामि यत् सा एव सा?»। तदा अहं परिवृत्य अवदम्: «त्वं अनुभविष्यसि, एतत् अतिक्रमितुं न शक्यते»।

परिवारस्य संसारः एतस्मै एव परिचयाय निर्मितः — यदा भवन्तौ सम्बन्धस्य आरम्भे एव स्तः। येन भवन्तौ स्वहृदयं श्रोतुं शक्नुयाताम्, स्वानि सत्यभावनानि च, तथा यद् वस्तुतः इच्छतः तद् वक्तुं न बिभीयाताम्। यतः अयं ज्ञातुं यत् अग्रे तव भाग्यमेवास्ति, अतीव सरलम्: तव परमं स्वप्नं तदेव गृहं भवति यद् अन्यः मनुष्यः आजीवनम् अन्विष्यति स्म।